Daar zaten we, in een hotelletje diep in het woud, ergens op de Veluwe. Mijn goede vriend Harm en ik schreven een week lang aan een dialoog over de dialoog zelf.
Maar halverwege veranderde de sfeer. Enthousiasme sloeg om in twijfel. Nieuwsgierigheid gleed af naar gereserveerdheid.
“Wat is er nou?” vroeg ik, nadat we uren hadden zitten kibbelen over verwoordingen en aannames.
“Laten we er maar een nachtje over slapen”, zei Harm.
De volgende dag bracht geen verlichting. We overwogen te stoppen en naar huis te gaan. Zonder boek, maar met de vriendschap intact.
Wat was er aan de hand?
Dit onderwerp. We hadden iets te verliezen.
Bij Harm rees het vermoeden dat wat hij al twintig jaar in praktijk bracht, misschien toch geen ‘dialoog’ mocht heten. Dat deed pijn.
Omgekeerd zocht ik vrijheid via kunstvoorbeelden en ervaring, maar Harm leidde me terug naar het logische, talige kader.
We waren beland op een cruciaal punt. De kern, allicht, van wat dialoog mag heten.
Zitten met ongemak.
Of eigenlijk: blijven zitten.
Want zonder ongemak kom je niet in de buurt van wat er echt op het spel staat. Zonder iets te verliezen, valt er weinig te winnen. We noemden het skin in the game.
Hoe vaak vermijden we dit punt! Het wordt ons al snel te heet onder de voeten. Te kwetsbaar. We haken af, zoeken een uitweg: een snelle conclusie, een compromis, boosheid, afweer. Zo voorkomen we gemorrel aan de veilige basis.
Maar hier zit de opgave.
Om het ongemak niet gelijk op te lossen; om het te verdragen. Om te blijven zitten wanneer het pijn begint te doen. Want alleen dán valt er iets wezenlijks te leren.We vinden van alles van veel en iedereen. Maar wat doe jij de volgende keer dat een gesprek begint te schuren? Blijf zitten. Juist dan. In alle kwetsbaarheid, mens tegenover mens, waarlijk samen onderzoekend. Op de Veluwe bleven we zitten, ternauwernood. Toen begon het schrijven pas echt.
Helaas…
Uw zoekopdracht op '' returned no results.