Deze column is voor alle jongeren, en in het bijzonder voor degenen die dit magazine in de middagpauze uit de bak hebben gevist bij een gebrek aan vrienden. Voor iedereen die vervuld van verwachtingen verhuisd is naar de Grote Stad, maar voor wie het avontuur zich vooralsnog beperkt tot een kale studentenkamer.
Jullie zijn niet alleen. Ruim vier op de tien jongeren voelt zich ‘enigszins’ of zelfs ‘sterk’ eenzaam. En dat is helaas vergelijkbaar met het percentage onder álle Nederlanders. Zelfs onder senioren. Niet voor niets verlegde de overheidscampagne Eén tegen Eenzaamheid drie jaar geleden haar focus van enkel ouderen naar alle leeftijden. Tijdens de jaarlijkse actieweek in september is er daarom maar liefst één hele avond ingeruimd voor jongeren: Social Friday.
Goed dat er aandacht voor is, maar om verder te komen dan symptoombestrijding moeten we weten waar de eenzaamheidspandemie onder jongeren vandaan komt. Onderzoekers wijzen op een scala aan mogelijke oorzaken: de coronacrisis, sociale media, prestatiedruk, woningnood, inflatie, enzovoorts. Externe factoren dus, die allemaal ongetwijfeld een belangrijke rol spelen. Maar als ik naar mijn leeftijdsgenoten kijk, krijg ik de (onwetenschappelijke) indruk dat er ook iets is veranderd ín onze generatie. We zijn minder toegewijd. We willen ons nergens op vastbinden en houden de opties het liefst zo lang mogelijk open. We lijden aan maatschappelijke bindingsangst. Ga maar na. Jongeren nemen vaker een tussenjaar na de middelbare, om hun studiekeuze uit te stellen. We hebben vaker open relaties. We gaan later samenwonen. En als we na onze studie al een baan nemen, werken we vaker parttime.
Maar het grootste slachtoffer van onze commitment issues vind ik nog wel het studentenverenigingsleven. Ieder jaar dalen de inschrijvingen, om nog maar te zwijgen over het animo om een bestuursjaar te doen. Met lede ogen zag ik de afgelopen vijf jaar de opkomst slinken binnen beide studentenverenigingen waar ik lid van ben. Het heeft iets paradoxaals: een recordaantal jongeren voelt zich alleen, en tegelijkertijd worden borrels slechter bezocht dan ooit. Of het nou de oorzaak is van deze eenzaamheidscrisis of niet, in toewijding schuilt, als je het mij vraagt, sowieso de oplossing. Wij jongeren moeten het weer aandurven om offers te brengen, om vrije tijd te investeren.
Dus lock in. September is je uitgelezen kans; Social Friday kost je slechts een avondje. Al weet ik nog wel iets beters. September is namelijk ook de maand waarin een hoop studentenverenigingen hun introductieperiode organiseren. Met keuze uit zestig verenigingen kent alleen Amsterdam al een uitgebreid buffet aan sport, cultuur en andere interesses. Maar wees gewaarschuwd: het kan je zomaar eens gaan bevallen. En dan ben je er misschien zelfs wel meer dan één avond aan kwijt.