Als het had gekund, had ik mezelf al meermaals aangereden. Niet expres hoor. Er is meer om voor te leven dan een column in Ad Valvas.
Maar per ongeluk zou ik een kopie van mezelf zomaar eens om de motorkap kunnen vouwen. Dat zit als volgt (en mama, mocht je meelezen: sla de rest van deze alinea even over). Als ik op de fiets zit, beschouw ik rode verkeerslichten als een vrijblijvend advies. Ik werp een snelle blik naar links, rechts en over mijn schouder. En dan bepaal ik zelf of ik mag oversteken, ja of nee. Vaak is het ja.
Stel nou dat ik mijn vaders auto heb geleend (papa, nu is het jouw beurt om een alineaatje te skippen). Dan rijd ik natuurlijk niet door rood, maar zodra het licht groen wordt, druk ik het gaspedaal wel meteen diep in. En dan ga ik er dus blind van uit dat alle fietsers en voetgangers netjes wachten voor rood.
Kortom: ik zou mezelf hoogstwaarschijnlijk het ziekenhuis in rijden. Je zou me een vleesgeworden verkeersinfarct kunnen noemen. En als ik om me heen kijk, krijg ik het idee dat ik niet de enige ben die regelmatig zijn eigen verkeersregels hanteert in deze laatmoderne samenleving.
Het onhandige is dat we nooit echt stilstaan bij de onveilige verkeerssituaties waarvoor we zelf medeverantwoordelijk zijn – en dan bedoel ik letterlijk stilstaan. Op de een of andere manier rijden mensen altijd meteen door. Een openhartig en kwetsbaar gesprek over wie er voorrang had, moet dus in luttele seconden worden gepropt. Daarna is iemand je alweer gepasseerd.
Dat openhartige en kwetsbare gesprek neemt dan ook opvallend vaak de vorm aan van scheldwoorden en middelvingers. Meer krijgen we niet binnen in onze couveuses op wielen. Met zulke feedback is het niet gek dat 99 procent (!) van de weggebruikers zichzelf ziet als een gemiddelde of bovengemiddelde chauffeur, zoals De Telegraaf berekende.
Ja, of je moet zo’n passagier hebben die zich ongevraagd bemoeit met jouw rijstijl. Je weet wel: een verkapte rij-instructeur die jullie amusante gesprek onderbreekt om jou te laten weten dat je onnodig links rijdt. Zo’n parasiet op de bijrijdersstoel of bagagedrager is de enige die ons een lesje bescheidenheid kan bijbrengen.
Nou, ik word nog liever aangereden.