Voor de zomer heb je de Ad Valvas-redactie helpen verhuizen van BelleVUe naar het OZW-gebouw. Is zo’n klus gesneden koek voor je? “Elke verhuizing is anders, afhankelijk van de omvang of bepaalde vraagstukken op de campus. In het geval van de Ad Valvas-redactie was de verhuizing noodgedwongen omdat de gebruiksvergunning van BelleVUe afliep. Maar het kan ook zijn dat een afdeling groeit of krimpt, of bijvoorbeeld een nieuwe labomgeving nodig heeft. Rode draad is dat ik zorg voor zowel de praktische kant – de IT-voorzieningen, het meubilair, de bewegwijzering – als het menselijke element.”
Facilitaire Campus Organisatie
FCO zorgt voor de ontwikkeling van de VU-campus, het onderhoud aan de VU-gebouwen en de dienstverlening aan alle gebruikers van de campus. Dit behelst onder meer beveiliging, verhuizingen, schoonmaak, logistieke dienstverlening en technisch beheer.
Hoe zorg je ervoor dat je alle betrokkenen, van studenten tot labmedewerkers, tevreden houdt tijdens een verhuizing? “Het leukste aan mijn werk vind ik het enthousiasmeren van de mensen die we verhuizen, want vaak vinden ze het geen leuk vooruitzicht. Ze zijn gehecht aan hun plek en het is een spannende tijd: hoe gaat de verhuizing in zijn werk, wanneer gaat het gebeuren. Ik heb in de afgelopen tien jaar alle mogelijke mensen op de campus ontmoet en probeer me in iedereen te verplaatsen, want alleen zo kan ik ze goed begeleiden en hopelijk hun zorgen wegnemen.”
Lukt dat altijd, het wegnemen van de zorgen? “Het zit hem vooral in goed luisteren, zodat ik een plan kan maken waarmee iedereen blij is. Maar you can’t please everybody: alleen al vanwege budgetten kan ik niet zomaar alles regelen. Ik probeer altijd positief en realistisch te blijven. Het is de uitdaging om mensen te overtuigen van wat er wél mogelijk is. Ik benadruk ook altijd dat ik niet de dag na de verhuizing verdwenen ben. We kunnen ook daarna nog praten over wat er aanvullend nodig is. Soms kan zoiets kleins als een kapstok het verschil maken. Het liefst heb ik natuurlijk dat mensen zich echt thuis gaan voelen.”
Wat maakt jou, naast je opgeruimde karakter, geschikt voor dit werk? “Ik kan goed schakelen: ik werk nu aan zes projecten in vijf verschillende panden. OneNote is mijn beste vriend; voor alles heb ik een lijstje inclusief prioritering. Het ene moment heb ik overleg met een groenleverancier, het volgende loop ik met een doos kabels te sjouwen tijdens een verhuizing. Dat concrete vind ik heerlijk: ik ben niet eindeloze rapporten aan het uittypen, maar lever een zichtbare bijdrage aan de VU.”
Welke verhuizing of verbouwing zal je nooit vergeten? “We hebben een paar jaar terug de verbouwing gedaan van de anatomiezaal, waar de medische studenten onderzoek doen op lichamen. In gesprek met de medewerkers van de zaal ging er echt een wereld voor me open. Dat maakte indruk. Ook de kelders van het W&N-gebouw vond ik bijzonder: daar stonden de archieven van Aardwetenschappen en Ecologie, vol opgezette dieren en dieren op sterk water. Wie komt daar nou? Ik dus.”
Wat is de grootste misvatting over je werk? “Mensen beseffen niet hoeveel afstemming en keuzes nodig zijn om een ruimte of een werkplek in te richten. Aan elke stoel gaat een heel proces vooraf en je hebt te maken met allerlei normen en afspraken. En dan nog de planning: het onderwijs gaat altijd voor, we kunnen niet zomaar even vijftig onderwijsruimtes sluiten omdat ze vernieuwd moeten worden. Ook het element duurzaamheid speelt een steeds grotere rol: kun je afgedankte stoelen bijvoorbeeld hergebruiken als je de zitting en stoffering vervangt? Dat maakt het werk niet makkelijker, maar ik hou wel van een extra uitdaging.”
Je bent veel bezig met vernieuwing van de campus. Hoe zorg je dat het oorspronkelijke karakter behouden blijft? “Vooropgesteld: ik denk dat het karakter vooral gevormd wordt door de mensen. Maar het uiterlijk van de campus is natuurlijk enorm veranderd in de afgelopen jaren; daaraan kleven ook veel emoties. Bij de verhuizing van de studieverenigingen binnen het W&N-gebouw wilden ze het liefst alle schrootjes van de muren meenemen; zoveel gevoel zat daarin. Maar voor elk verdwenen gebouw krijgen we een prachtige nieuwe plek terug en die verenigingen zijn nu alweer helemaal gelukkig in hun nieuwe ruimtes.”
Roos de Wit (40)
2023 – heden: Facilitair projectleider, VU
2016 – 2023: Projectondersteuner Realisatiemanagement, VU
2014 – 2016: Projectsecretaris bouwprojecten, UMC Utrecht
2012 – 2014: Projectmanagement-assistent, UWV Middelburg
2006 – 2011: Bachelor Management, Economics & Law, HZ University of Applied Sciences