Het slachtoffer, wiens naam bekend is bij Ad Valvas, blijft liever anoniem. Hij zegt blij te zijn met de uitspraak van de rechtbank. De rechters veroordeelden de oprichter van de rechtse partij VSP, Marlon U., tot 240 uur taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee maanden. Zijn partijgenoot Reinout V. kreeg een taakstraf van 180 uur.
“Het belangrijkste aan deze uitspraak is dat de rechters volledig zijn meegegaan in hoe de officier van justitie de zaak heeft beschreven, haar versie van wat er is gebeurd en de aanklachten die zij heeft ingediend”, zegt het slachtoffer. “Omdat de daders de basisfeiten van de zaak steeds bleven ontkennen, betekent dat heel veel voor mij.”
Voor het slachtoffer waren de afgelopen zes maanden zwaar. “Het was erg stressvol, mede door aanhoudende online bedreigingen. Ik ben niet Nederlands, dus ik moest leren hoe het rechtssysteem werkt en welke stappen ik kon ondernemen. Bovendien was de VU totaal niet behulpzaam.”
Online bedreigingen
Van november tot februari ontving het slachtoffer bedreigende berichten op Instagram van anonieme accounts. Eén van die accounts, genaamd afcamfc, schreef: ‘Vond je de smaak van beton lekker? Zou je het nog eens proberen?’ Daarmee verwijst de schrijver naar het incident in Bar Boele, waarbij Marlon U. het hoofd van het slachtoffer meerdere keren tegen de betonnen vloer sloeg.
“Helaas kon de officier van justitie deze intimidatie niet meenemen in de zaak, omdat de politie de betrokken personen niet kon achterhalen”, aldus het slachtoffer.
Hij noemt het ironisch dat de bedreigingen die hij ontving geen rol speelden in de rechtszaak, terwijl de bedreigingen die U. ontving – in combinatie met de media-aandacht – wel leidden tot een lagere straf. “Dat was frustrerend. Gelukkig was er een gemeenschap die mij steunde, omdat zoveel mensen last hebben gehad van Marlon en de VSP. Dat heeft enorm geholpen. Toen ik online bedreigd werd, maakte ik me zorgen over fysieke vergelding. Maar toen anderen mij vertelden dat zij na incidenten met de VSP ook bedreigende berichten online hadden ontvangen, maakte ik me daar minder zorgen over. Ik voelde me veiliger.”
Vlak voor de eerste zitting begin juni publiceerde een rechts online medium de naam van het slachtoffer. “Dat leidde tot een week van paniek: moet ik mijn advocaat mailen? Moet ik contact opnemen met het medium? Gelukkig verschijnt het niet wanneer je op mijn naam zoekt, dus dat stelde me enigszins gerust.”
Verlies van vertrouwen
Het enige contact dat het slachtoffer met de VU had, vond plaats in de week na het incident. ‘Ik had een gesprek met mensen uit de top van de beveiliging en van de Facilitaire Campus Organisatie (FCO) om mijn versie van de gebeurtenissen te vertellen. Na slechts één of twee vervolgmails waarin om meer details werd gevraagd, bleef het stil.’
‘Ik heb er totaal geen vertrouwen meer in dat de VU nog iets zinvols zal doen’
Pas na berichtgeving door Ad Valvas en Het Parool en de daaropvolgende demonstratie op de campus nam de VU opnieuw contact op met het slachtoffer om te vragen of hij hulp nodig had.
“Wat nog zorgwekkender is, is dat de mensen met wie ik sprak mij nooit hebben doorverwezen naar de juiste procedures rond sociale veiligheid. Pas achteraf hoorde ik dat, als de VU de zaak officieel had opgepakt, ik een gesprek had moeten hebben met een vertrouwenspersoon en dat er een officieel rapport zou zijn opgesteld. Hoewel het college van bestuur en het hogere management wisten wat er was gebeurd, heeft niemand mij verteld welke procedure ik eigenlijk had moeten doorlopen.”
Het gebrek aan actie heeft ertoe geleid dat het slachtoffer al het vertrouwen in de VU heeft verloren. “Op dit moment heeft de VU zo incompetent gehandeld bij deze kwesties dat ik niet eens weet of ze iets zouden hebben gedaan als ik wel de juiste procedure had gevolgd. “Ik heb er totaal geen vertrouwen meer in dat de VU nog iets zinvols zal doen”, zegt hij.
‘Grote fout’
Daar komt bij dat de VU het slachtoffer nooit heeft geïnformeerd over de maatregelen die de universiteit tegen U. en V. had genomen. “Ik hoorde pas via leden van de universiteitsraad dat zij begin december een campusverbod hadden gekregen”, zegt het slachtoffer.
Toen hij twee maanden later bij het Studentendok aan het werk was, waar studentenpartijen hun werkruimtes hebben, liep U. plotseling de ruimte binnen. “Ik was compleet verrast en voelde me ongemakkelijk. Maar net als eerder was de steun van de mensen om mij heen cruciaal om me op dat moment niet onveilig te voelen.”
‘Het enige unieke aan mijn zaak was dat ik rechtstreeks naar de politie ging in plaats van naar de VU’
Volgens het slachtoffer was iedereen verrast dat U. daar aanwezig was, inclusief leden van de studentenraad. “Blijkbaar hadden Marlon en Reinout geen permanent campusverbod gekregen, maar waren ze tijdelijk geschorst. En de VU had niemand verteld dat die schorsing was afgelopen. Ze hadden me kunnen waarschuwen, zodat ik me daarop had kunnen voorbereiden. Dat was een grote fout.”
Eerste zitting
Ook de recente zittingen bij de rechtbank waren stressvol, zegt het slachtoffer. “Vooral de eerste zitting, omdat er veel mensen aanwezig waren: mensen van mijn kant, van de kant van de daders, advocaten, de media enzovoort. Maar ik had mensen die mij steunden en dat hielp enorm. Zoals ik eerder al zei: veel mensen hebben in het verleden problemen gehad met Marlon. Het enige unieke aan mijn zaak was dat ik direct naar de politie stapte in plaats van naar de VU.”
Een andere bron van stress tijdens de zitting was het gedrag van de advocaat van U., Theo Hiddema. “Hij bleef tijdens de zitting naar mij wijzen en zeggen dat ik loog. Uiteindelijk zei de rechter dat hij daarmee moest stoppen. Maar dat was absoluut niet prettig.”
Voor het slachtoffer voelt het hele incident en alles wat erop volgde inmiddels als een afgesloten hoofdstuk. “Al zal het pas echt afgerond voelen wanneer de termijn om in beroep te gaan tegen de uitspraak van de rechtbank is verstreken.”
Reactie VU
We betreuren het dat de student zich onvoldoende gesteund heeft gevoeld door de VU en we vinden het zeer zorgelijk om te horen dat hij is bedreigd.
De campus hoort voor iedereen een veilige plaats te zijn waar je met respect met elkaar omgaat en we naar elkaar omkijken. De VU biedt studenten op verschillende manieren ondersteuning, waaronder begeleiding door studieadviseurs, studentpsychologen en vertrouwenspersonen. Daarnaast blijven we ons aanbod evalueren en in gesprek met betrokkenen om te bepalen wat nodig en mogelijk is.
Het waarborgen van ieders sociale veiligheid heeft voor ons hoge prioriteit en is iets waar we ook als gemeenschap blijvend in moeten investeren. De afgelopen periode zijn al verschillende aanvullende acties genomen. Zo hebben we luistersessies voor studenten georganiseerd om ervaringen en verbeterpunten rond sociale veiligheid op te halen. Daarbij onderzoeken we hoe processen rond sociale veiligheid aan de VU verder kunnen worden versterkt, onder meer door te kijken of bestaande huisregels en regelingen nog toereikend zijn. Ook is er extra aandacht besteed aan het belang van melden, de beschikbare meldkanalen, zoals vertrouwenspersonen, en hoe we inzichtelijker maken wat het vervolgproces is als je een signaal, melding of klacht indient.
Uit privacyoverwegingen kunnen we niet ingaan op individuele situaties en maatregelen. Naar aanleiding van het geweldsincident op de campus zijn er ordemaatregelen getroffen en is er gesproken met betrokkenen. Uiteraard hebben wij ook de rechtszaak gevolgd. We kijken of er in dit geval nog aanvullende maatregelen nodig zijn om de veiligheid van eenieder te blijven waarborgen. Laat duidelijk zijn dat wij het volstrekt onacceptabel vinden dat dit op onze campus heeft plaatsgevonden en een grote impact heeft gehad op de gemeenschap.
Anderhalve maand geleden tijdens werktijd aangevallen door een zwerver midden op de campus. Beveiliging is direct gebeld door m’n collega’s maar kwam pas 10 minuten later aanwandelen. Incident gemeld via zowel de beveiliging als via het incidentformulier. Dan krijg je de volgende ochtend een mail waarin staat dat de kwestie ‘afgehandeld’ is. Je mailt nog maar krijgt niet eens antwoord van de VU. Zowel op de dag zelf als daarna 0 nazorg, 0 contact. Ik wacht anderhalve maand later nog altijd af of mijn werkgever de schade gaat vergoeden.
Lees hier een leuke reactie van de VU. Maar de realiteit is precies zoals het slachtoffer het omschrijft. De VU doet absoluut niets.