Begrijp me niet verkeerd. Het gaat me nauw aan het hart dat veel Venezolanen na Trumps militaire kunstje uit onzekerheid massaal voedingsmiddelen insloegen. Ook voor banken ontstonden wachtrijen, en dat terwijl contant geld in het door hyperinflatie geplaagde land ongeveer net zo waardevol is als toiletpapier. Zo beschouwd hamsteren ze daar in crisistijd precies dezelfde dingen als ons poepvolk.
Maar goed, ik dwaal af. De politieke instabiliteit moet voor die burgers beangstigend zijn. En dan heb ik het nog niet eens gehad over Groenlanders, wier leefgebied door Trump zo openlijk wordt geadoreerd dat de Deense premier het al had over “einde Navo”. En toch, hoe nijpend hun situatie ook is, zijn de minst benijdenswaardige slachtoffers van Trumps imperialisme de stakkers die International Relations (IR) hebben gestudeerd.
Tijdens mijn bachelor politicologie maakte ik ze bij bepaalde internationale vakken van dichtbij mee. Ik vond het maar rare schepsels. In mysterieuze talen spraken ze gepassioneerd over kwesties die mij niet echt onderhoudend genoeg leken om er buiten de collegestof enige aandacht aan te besteden. Toch gingen ze maar door over artikel zoveel-en-zoveel van de Verenigde Naties. Nog frappanter: de o zo juicy foto waarop te zien was dat Mark Rutte tijdens de kabinetsformatie had gesproken over een ‘functie elders’ voor Pieter Omtzigt liet ze dan weer onberoerd. Rare jongens.
Bij alle geopolitieke ontwikkelingen in alleen al 2026 likken die snuiters hun vingers af, zou je zeggen. Maar tegelijkertijd zet Trump met het opblazen van de internationale rechtsorde hun diploma op losse schroeven.
Ze lazen Immanuel Kant, wiens ‘democratische vredestheorie’ veronderstelde dat politici geen oorlog ontketenen uit angst voor de kiezer. Francis Fukuyama, die na de val van de muur schreef dat de hele wereld onvermijdelijk afkoerste op een liberale internationale orde. Robert Keohane, die bepleitte dat het afbrokkelen van de Amerikaanse hegemonie de weg vrijmaakte voor meer internationale samenwerking. Misschien lazen ze op een blauwe maandag zelfs Hugo de Groot, die in de zestiende eeuw al de basis legde voor het internationaal volkenrecht (maar sinds Slot Loevestein in ons geheugen is gereduceerd tot een escape room-speler avant la lettre).
We zitten dus met een hele generatie aan IR-studenten die is afgestudeerd op een inmiddels achterhaald wereldbeeld. Alsof je je rijbewijs haalt en een week later is het opeens toegestaan om door rood te rijden, rechts in te halen en geven die roodomrande borden de minimumsnelheid aan.
Niet dat al die wereldvreemde kosmopolieten werkloos thuis zullen zitten, ze moeten alleen hun verwachtingen misschien wat bijstellen. De Efteling wil ze vast graag hebben. En mocht de Navo binnenkort echt uit elkaar vallen, dan is het misschien een schrale troost om te denken aan een bepaalde secretaris-generaal, die eveneens gedwongen is tot een functie elders.