Ik probeer elke dag te wandelen van en naar de VU. In een rechte lijn zou dat geen grote prestatie zijn: een enkeltje is een half uurtje. Dus neem ik een omweg door het Amsterdamse Bos en breid de wandeling uit. Wandelen is gezond, zegt onderzoek. Maar eerlijk gezegd: het is ook gewoon fijn.
De eerste kilometers ben ik vaak nog aan het telefoneren. Daarna kijk ik om me heen, hoor de vogels, maak een praatje, voel de zon. Die wandelingen zijn een welkome afwisseling op het vele binnenzitten.
À propos, dat zitten. Waarom doen we dat eigenlijk zo veel en zo lang? Onze eigen Erik Scherder waarschuwt al jaren dat zitten het nieuwe roken is. En daar zit wat in.
Via initiatieven als VU in Beweging helpen we momenteel om beweging vanzelfsprekender te maken tijdens onze werk- en studiedag. Neem vaker de trap, sta even op tijdens een meeting of overleg wandelend. Onze campus nodigt ook steeds meer uit tot bewegen. Kijk naar het nieuwe calisthenicspark, de pingpongtafels, de beweegkar of salsalessen in de lunchpauze.
Een universiteit is niet alleen een plek van focus en concentratie, maar ook juist van ontmoeting en beweging. Als we willen dat onderwijs en onderzoek scherp blijven, moeten we af en toe van onze stoel komen. Even lopen, even uitzoomen. Nieuwe ideeën dienen zich vaak aan als je met je aandacht ergens anders bent.
Dus ik doe mee. En, ja hoor, collega’s trekken soms een wenkbrauw op als ik ’s ochtends met modderschoenen binnenkom op de bestuursgang. Of als ik rek en strek tijdens de CvB-vergadering. Maar ik zie ook dat steeds meer mensen denken: waarom ook eigenlijk niet? Lekker in je vel, scherp in je hoofd. Goede wetenschap komt van gezonde mensen. We weten het allang, nu nog doen. Elke dag een beetje, of zoveel als je kunt.
Een van de vele sterke punten waarom veldwerk zo’n effectieve manier van onderwijs is!