Toen ik in 2021 aan de VU begon, had ik nooit gedacht dat ik me kandidaat zou stellen voor de universitaire studentenraad. Mijn plek vinden binnen de universitaire gemeenschap voelde als een uitdaging.
Ik was toen terughoudender. Mijn mening geven, op mensen afstappen en kansen aangrijpen gingen mij niet vanzelf af. Een functie waarin ik mijn ideeën zou delen en medestudenten om hun vertrouwen zou vragen, lag buiten mijn comfortzone. En toch ben ik hier.
Het zou makkelijk zijn om deze groei als een prestatie te beschrijven: ik werd zelfverzekerder, nam initiatief en vond mijn stem. Maar dan zou ik het belangrijkste deel van mijn verhaal weglaten. Ik ben niet alleen uit mijn schulp gekropen. De vriendschappen en gemeenschappen aan de VU hebben mij daarbij geholpen.
Sommige mensen werden goede vrienden die mij aanmoedigden. Anderen beseffen misschien niet welk verschil zij maakten. Een gesprek, een uitnodiging om mee te doen of bemoedigende woorden kunnen onbelangrijk lijken. Maar deze gebaren tellen op. Ze geven iemand het gevoel erbij te horen, en dat geeft mensen het vertrouwen om mee te doen.
Bij mijn vrienden hoefde ik niet de luidste in de ruimte te zijn. Ze luisterden, betrokken me erbij en gaven me de ruimte om in mijn eigen tempo te groeien. Geleidelijk zei ik ja tegen dingen die ik eerst spannend vond. Ik begon mijn mening te uiten, verantwoordelijkheden op me te nemen en te geloven dat ik iets waardevols kon bijdragen. Uiteindelijk leidde die reis me naar de studentenraad.
Niet iedere student kan dat gevoel van verbondenheid makkelijk vinden. Daarom is het belangrijk dat we een open en gastvrije universitaire gemeenschap creëren.
Als voorzitter van de studentenraad wil ik helpen om de gemeenschap te creëren die mij heeft geholpen. Ik wil dat studenten zich gehoord voelen, ook voordat ze hebben geleerd om het hardst van zich te laten horen. Ze moeten weten dat ze niet de meest zelfverzekerde versie van zichzelf hoeven te zijn om hier een plek te verdienen.
Als ik terugdenk aan de persoon die hier in 2021 aankwam, ben ik trots op hoe ver ik ben gekomen, maar nog dankbaarder voor iedereen die mij heeft geholpen. Nu wil ik anderen datzelfde gevoel geven.
Soms is er maar één ding nodig om iemand uit diens schulp te laten kruipen: laten zien dat er naast jou een plek voor diegene is.
Wat er speelt
Een selectie van de onderwerpen waar de USR op dit moment mee bezig is of over onderhandelt.
- Het beleidsplan van de USR afronden
- De verkiezingsweek evalueren