Ja, ik beschik over een witte huidskleur, een universitair diploma, heteroseksuele verlangens en een piemel. Maar ook ik weet hoe het is om bij een minderheidsgroepering te horen. Ik drink namelijk geen koffie.
Acht op de tien Nederlanders drinken die bittere drab wél, minimaal een keer per week. En daar betalen theedrinkers de prijs voor. Letterlijk.
Vergelijk de prijzen voor koffie op een doorsnee menukaart maar eens met die van thee (als je die überhaupt kunt vinden, aangezien het theeassortiment tot de spelonken van de warmedrankensectie is verdrongen door alle Dirty Triple Frappuccino Flat White Koffie Verkeerd-opties). Oogsten, drogen, branden, malen en zetten; het is duur monnikenwerk, zeker vergeleken met een kopje heet water. En toch durven ze daar in de horeca met droge ogen dezelfde drie-euro-nogwat voor te vragen als voor een bakkie troost. Wij theedrinkers worden financieel nog harder leeggetrokken dan onze zakjes.
En dan heb ik het nog niet gehad over hoe we sociaal gemarginaliseerd worden. Wil je meepraten over de actualiteit, televisieprogramma’s of sappige roddels? Dat gebeurt in de rij voor het pikzwarte satansap. We zeggen niet voor niets dat het gesprek plaatsvindt bij het koffiezetapparaat.
Dat woord is trouwens alleszeggend. Al die machines hebben tegenwoordig ook knopjes voor gekoeld water, heet water en warme chocolademelk, en toch blijft men het halsstarrig een ‘koffiezetapparaat’ noemen. Het is de bittere norm.
Dat is geen toeval. Dat doen koffiedrinkers expres zo. Met gemiddeld 3,6 shots cafeïne per dag is het duidelijk hoe ze deze cultuuroorlog in hun voordeel hebben beslecht, terwijl wij met een Earl Grey nog op eigen kracht wakker moesten worden.
Thomas Jefferson schijnt ooit te hebben gezegd dat koffie “de favoriete drank is van de beschaafde wereld”. Dat is het meest stompzinnige wat ik ooit heb gehoord. Inmiddels kan de hele wereld gelukkig dagelijks meegenieten van het uiterst beschaafde regime dat alle opgefokte cafeïneslurpers in dat land hebben aangesteld. En wie vindt dat ik stigmatiseer, moet zich realiseren welke vooroordelen theedrinkers naar hun hoofd geslingerd krijgen: softies, pappen-en-nathouders, en de ergste: PvdA’ers.
Maar als ik eerlijk ben, hebben wij dat, lieve theedrinkers, ook een beetje aan onszelf te danken. We zijn conflictvermijdende allemansvrienden. Felle discussies, daar branden we ons liever niet aan (mede omdat onze tong meestal al verbrand is). Volgens mij is deze houding te herleiden naar die vragen op de labels van Pickwick-theezakjes. Die zijn altijd positief, tot op het irritante af: ‘Wat was je mooiste vakantie? Naar wie kijk jij op?’ Gezapige wereldwinkelgespreksstof.
Dus, theedrinkers, verenigt u. Durf de confrontatie aan te gaan, durf die pijnlijke vraag te stellen, durf een zak(je) te zijn. Laat die koffieleuten maar eens zien dat wij vergaderingen ook kunnen winnen, zonder doping. We hebben geen andere keuze. Of zoals de oppressor zou zeggen: What else?