We zijn al ruim over de helft van ons bestuursjaar. In heel veel opzichten is het meer dan een gewoon bestuursjaar.
Ik ben ervan overtuigd dat wat je ook in je leven tegenkomt niet zonder een reden is. Voor mij is dit jaar een stille proef in draagkracht: hoeveel rollen kan één persoon aan, terwijl de wereld voelt alsof die op ontploffen staat? Twee besturen. Twee banen. Honoursprogramma. Proberen er te zijn voor vrienden. Proberen er te zijn voor mezelf. Die ene vraag blijft maar terugkomen als een refrein: “Hoe krijg ik zo veel voor elkaar?”
Is het passie? Een obsessie? Of een mix van beide. Eerlijk gezegd is het iets eenvoudigers: ik weiger om kansen aan me voorbij te laten gaan alleen omdat ze in het begin intimiderend lijken. Alles wat ik doe zie ik als het verzamelen van puzzelstukjes. Kleine, imperfecte fragmenten die op zichzelf nog geen zin lijken te hebben. Mijn functie in de universitaire studentenraad geeft me de ruimte om die stukjes aan elkaar te leggen tot iets dat groter is dan mijzelf. Het zijn niet alleen extra activiteiten. Het is luisteren naar het hart van de universiteit: horen wat studenten nodig hebben, dat vertalen naar actie, en beseffen dat verandering kan beginnen met een gesprek waarin je elkaar serieus neemt.
Met de studentenraadsverkiezingen in aantocht schrijf ik deze blog als een welgemeende boodschap aan iedereen die zich ooit heeft afgevraagd of het het wel waard is om iets te doen naast je studie. Dat is het absoluut, omdat het de relatie met jezelf verandert. De universitaire studentenraad staat niet alleen mooi op je cv. Het is een oefenplek om het soort persoon te worden dat niet wacht op toestemming om bij te dragen aan een betere universiteit.
De studentenraad betekent voor mij niet alleen nieuwe kansen, maar een compleet andere wereld. Ik durf te zeggen dat het de beste ervaring is die je kunt hebben in je twintigste. Dit bestuursjaar heeft mijn hele toekomst vormgegeven: als individu, als toekomstige werknemer, als vriend, als wie je kiest te zijn wanneer de wereld je probeert te veranderen.
Dus als je dit leest en denkt: dat zou ik nooit allemaal kunnen, dat hoeft ook helemaal niet. Je hoeft alleen maar de eerste stap te zetten. Eén klein puzzelstukje. En dan nog één. Want soms is het meest verrassende niet hoeveel een mens kan doen, maar hoe veelzijdig je kunt worden wanneer je jezelf eindelijk toestaat om het gewoon te proberen.