Hoe heerlijk moet het zijn om een man te zijn. Als man heb je talloze inherente privileges, zoals een beter carrièreperspectief, hoger salaris, ongegeneerd met je benen wijd kunnen zitten, betere medische zorg, gewaardeerd worden als vader ook al heb je maar één papadag per week, en zo kan ik er nog wel een paar opnoemen.
Helaas hebben al die geneugten van de man nogal wat nadelen voor vrouwen. Het illustreert de ongelijkheid tussen de seksen, een hardnekkig probleem in onze samenleving dat te maken heeft met mannelijke macht. Niet van de man als individu, maar van de man als drager van geïnternaliseerde macht. De onzichtbare overtuiging dat je als man recht hebt op ruimte, op aandacht, op dominantie. Die macht is zo diep verweven met mannelijkheid dat veel mannen zich er niet eens bewust van zijn.
Voor veel vrouwen geldt trouwens hetzelfde. Ook vrouwen gedragen zich onbewust naar deze machtsongelijkheid. Van jongs af aan zijn zij sociaal en cultureel getraind om in te schikken, in te schatten, en af te stemmen met het feit dat mannen de norm zijn in onze maatschappij. Het is een subtiele vorm van macht, die zonder dat het expliciet wordt opgelegd, overal in de maatschappij het gevoel van sociale onveiligheid van vrouwen vergroot.
Op het werk bijvoorbeeld leidt geïnternaliseerde macht tot een doolhof van ingesleten patronen, subtiele uitsluiting en mannelijke vanzelfsprekendheid. Vrouwen navigeren de werkvloer als een mijnenveld. Ze wegen hun woordkeuze, passen zich aan, en lachen om grappen die niet grappig zijn, allemaal uit zelfbescherming tegen de vanzelfsprekendheid waarmee mannen zich gedragen alsof de werkvloer hun terrein is. Dat komt niet omdat mannen ‘fout’ zijn. Zij hoeven er gewoon niet over na te denken hoe ze zich gedragen, want ze weten niet hoe het voelt om structureel geminimaliseerd te worden. En zolang mannen het privilege van vanzelfsprekendheid niet herkennen, blijft de ongelijkheid bestaan.
Het is tijd dat niet vrouwen zich aanpassen, maar dat mannen de werkvloer veiliger voor vrouwen maken. Dus heren, kijk naar je eigen positie. Waarschijnlijk ben jij niet het probleem, maar de kans is groot dat je er ongemerkt deel van uitmaakt.
Mannen wegen ook hun woordkeuze, moeten ook vaak woorden inslikken, zich aanpassen aan de bedrijfscultuur, hun manier van werken aanpassen aan de wil van hun management, een beetje meelachen met slechte moppen omdat je anders je baas met een slecht gevoel opzadelt. Dit heeft inderdaad alles met machtsongelijkheid en hiërarchie te maken. En in mijn bedrijf is mijn +1, +2, en +4 (de CEO) een vrouw en moet ik mij dus schikken naar hun wil. Ik geef toe dat het merendeel van het management in de meeste bedrijven nog steeds mannen zijn. Maar maak hier aub niet weer een man-vrouw discussie van. Voelt deze ‘ongelijkheid’ aan als het einde van de wereld? Nee. Voel ik mij daardoor onveilig? Nee. Stop met hier zo’n probleem van te maken terwijl er veel groter onrecht in de wereld bestaat. En trouwens, moederdag wordt bij ons hier in Belgie veel meer gevierd dan vaderdag dat soms ongemerkt voorbijgaat. Dus veralgemeen aub niet dat vaders meer gewaardeerd worden. De ouder die zich het hardste inzet zal het hardst gewaardeerd worden.
Beste Jacintha,
Heb een potpourri van gedachten voor je:
Heb je ooit je licht weleens opgestoken op werkvloeren waar >90% vrouw is? Teams in het onderwijs of de zorg bijvoorbeeld. Daar heerst vaak zo’n onveilige toxische dynamiek: Daar lusten de honden geen brood van.
En hoe heerlijk moet het zijn om vrouw te zijn: Eerst een hardwerkende man aan de haak slaan, een gezin stichten, je (met of zonder parttime baantje) goed laten verzorgen door het mannetje. Lekker veel me-time, koffietjes, wijntjes, yoga, Hapinez, mindfulness, GroenLinks stemmen…. Daar dan ook nog de complimenten van je moeder en vriendinnen voor krijgen. Als die relatie eindigt begint het feest, zeker als er kinderen zijn. De jaloerse sekse (vrouwen gunnen elkaar veel minder dan mannen) weet elkaar opeens te vinden. Familierecht-advocaten, familierecht-rechters, huisartsen, Veilig Thuis: Veelal parttime werkende vrouwen die ervoor gezorgd hebben dat extreem seksisme (“de vrouw is altijd kwetsbaar slachteroffer”) geïnstitutionaliseerd is…
“Voor vrouwen die elkaar niet helpen, bestaat een speciaal plekje in de hel”, zei D66-leider Sigrid Kaag. Tijd voor nieuwe politiek! En zij claimde dat Vera Kamervoorzitter werd. Een saga opgevoerd door toxische serpenten volgde…
Damesfinale Wimbledon 2025: 6-0 6-0. Binnen het uur. De winnaar ontving net zoveel prijzengeld als de winnaar van de mannen… Om te gieren toch?
Waarom is er bijna nergens ter wereld een militaire dienstplicht voor vrouwen?
En als uitsmijter:
Wil je positie van vrouwen in Nederland echt verbeteren: Ga voor de quick win en richt je op de Nederlandse moslima’s.