We wurmen ons door een overvolle Maassilo. Honderden bierbuiken zijn door hun eigenaren vakkundig als een rollade in rokkostuums en bodyconjurkjes verpakt. De daarmee vrijgespeelde loopruimte is niettemin marginaal, dus ik ben blij als we plaatsnemen in het vipvak. Pal onder een rood-blauwgekleurd affiche, waarop mijn zusje staat met een paar binnenhandschoenen en een strijdlustige blik in haar ogen.
Zo’n drie weken geleden vertelde ze onder het genot van een nietsvermoedende borrelplank nog dat ze overwoog om mee te doen aan het jaarlijkse boksgala van haar studentenvereniging. Papa (oud-lid) was meteen enthousiast. Ook mij leek het toen een vet idee.
Zelfs mama sprak tijdens het ontkurken van een Vrijwitje van een unieke kans. Zelf mocht ze als tiener niet eens oorbellen nemen; dan kreeg ze van haar moeder te horen dat ze niet op de wereld was gezet om zich te laten perforeren. Haar eigen opvoedstijl is aanmerkelijk coulanter. Slachtoffers van onderdrukking zijn de effectiefste bestrijders van een nieuwe tirannie.
Mijn ouders zijn vanavond Maassilo-onwaardig goed gekleed. Papa heeft voor de gelegenheid zijn pak uit de mottenballen gehaald; je dochter wordt per slot van rekening niet elke dag in elkaar getimmerd. Mama draagt een zwarte jurk, hakken en haar mooiste oorbellen. Vol verwachting kijken we op ons horloge. We hebben er onverminderd veel zin in.
Om half acht is het zover. Een zware ringomroeper met dito stemgeluid betreedt onder luid gejuich het strijdperk. Tussen de contractueel verplichte mededelingen door weet hij de duizenden studenten die op het spektakel af zijn gekomen met retorisch vakmanschap op te warmen. Dan mag hij de eerste duellisten naar voren roepen, onder wie mijn zusje. Het is de vonk die de licht ontvlambare massa ethanol op lakschoenen doet ontsteken. Er worden namen gescandeerd. Spandoeken komen tevoorschijn. Het publiek buitelt over de dranghekken om geen glimp te hoeven missen van het gevecht dat op het punt staat om los te barsten.
Niet veel later klinkt de bel die een einde maakt aan ronde één van de drie. We hebben anderhalve minuut zitten kijken naar een gevecht tussen David en Goliath, en het was mijn lieve zusje die vooral moest incasseren. Na een trefzekere rechtse heeft een bloedneus zich fotogeniek over haar gezicht verspreid. Vanaf dat moment is mama gestopt met kijken. Ik hoor haar zachtjes naast me snikken. Papa en ik kijken muisstil toe hoe de cornerman het gezicht van mijn zusje schoonmaakt en op haar inpraat voor ronde twee.
Intussen brult de bierbuikbrigade met consumptie om de volgende afslachting. Velen kennen de onderliggende partij hooguit van naam; voor hen is een ongelijk gevecht niet minder vermakelijk. Sterker: ze willen meer. Meer beuken, dreunen en uppercuts. Bier en spelen.
Dan klinkt de bel weer, en het volk krijgt waar het om vraagt.