Wat maakt mensen het meest gelukkig? Een pittige vraag voor een tweedejaarsstudent die met een klein beetje tegenzin naar college is gegaan. Het was een open vraag van dr. Kilian Wawoe, die het vak Arbeids- en Organisatiepsychologie geeft. Tja. Er werden wat onzekere gokjes de zaal in geslingerd: “zingeving”, “vrijheid”, “geld”, “andere mensen”. Juist, andere mensen.
Een van de belangrijkste lessen die ik in mijn 22-jarige bestaan heb geleerd, is het belang van gemeenschap. Gemeenschap is de grootste bepalende factor voor ons geluk. Gemeenschap heeft niet alleen te maken met mensen kennen. Het is het gevoel ergens bij te horen, gezien te worden en onderdeel te zijn van iets wat groter is dan jezelf. Dit principe heeft een speciaal plekje op mijn rechterarm, in de vorm van De Dans, van Matisse.
Dat gevoel mis ik soms, en dat komt door iets wat wellicht wat cliché klinkt maar ik ga het toch zeggen. Je telefoon houdt je tegen om connectie aan te gaan met anderen.
Het is soms makkelijk en ook best lekker om te verdwijnen in je reels of de muziek in je AirPods. Even een momentje voor jezelf is noodzakelijk om niet gillend gek te worden, maar ik denk dat er vaak een stukje bewustzijn mist in het pakken van je telefoon. Waarom pak je ’m? Ben je bang om je te vervelen? Vermijd je oogcontact in de lift waar je met een heel, heel vage kennis in staat? Of geef je jezelf een houding? Want eerlijk is eerlijk: voor je uitstaren in de tram voelt best ongemakkelijk, en waar laat je je handen?
Ik weet dat je telefoon niet de duivel op aarde is. Ik hou zelf ook van doomscrollen in bed en vind koptelefoons met noise cancelling een heerlijke uitvinding. Maar ik zou je willen inspireren om wat meer stil te staan bij wanneer je ’m weer uit je zak haalt. In dit stukje tekst speel ik even je kritische, ietwat bezorgde moeder.
Je weet nooit wat je mist wanneer je jezelf afsluit. In Wenen ontmoette ik een Oostenrijker die van de Apenheul houdt, en op werk legde een jongetje van dertien mij uit wat ‘skibidi toilet’, ‘aurafarmen’ en ‘unc’ betekenen, wat mij dus blijkbaar ook een unc maakte.
In De Dans houden mensen elkaars hand vast en vormen ze samen een cirkel. Niemand staat alleen. De cirkel bestaat omdat iedereen meedoet. Voor mij is dat de essentie van gemeenschap. En mocht je je afvragen waar je je handen moet laten: steek ze uit en kijk wat voor moois je tegenkomt.
Waar we mee bezig zijn:
• Het beleidsplan van de USR afronden
• Het eerste evenement organiseren