12 juni 2017

Campusgedicht - Zuidas

Zuidas

Oost West, Zuid best.
Hier stopt de trein
en ga ik te voet verder.
Langzaam nader ik jouw gestalte.

Je weet niet wat ik achter me liet, O Zuidas,
om in jouw ogen te wonen.
Je weet niet hoeveel zonnen ik passeerde
onderweg naar de voeten van jouw horizon.

Bij opkomst
en ondergang
blaast jouw licht
mijn vermoeide ogen
nieuw leven in.
In jouw schaduw
hervind ik mezelf
en in jouw licht
ontstijg ik al ik ooit heb gevreesd.

Jij bent de bron aller nostalgie, O Zuidas,
de moeder des heimwee.
Neem mij als een van jouw kindere
en waak
over het licht dat jij in mij ontsteekt.

Mocht ik ooit vertrekken, O Zuidas,
laat mij dan uitvaren over de Amstel.
Begeleid mij dan
onder een compositie van Vivaldiaanse noten
dwars door het licht van de De Boelelaan
naar waar het Zuidplein in stilte valt.

 

Noor Intisar schreef dit gedicht samen met Sulayman el Mathari, dichter en UvA-student (op de rechterfoto).

[foto links: door Yvonne Hendriks]

 

 

 

 

 

hits 15

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.