Pop-up-Stay-tuned.png

06 May 2021

Dovencultuur

Dido_actrice_dovencultuur

Een vriendin woont in Noord. Ze is actrice en schilder en haar woning kijkt uit op de NDSM-werf, waar vroeger die tweedehands kledingmarkt was.

Onlangs heeft ze een rol gekregen bij een niet nader te noemen dramaserie. Ze speelt een dove vrouw die meehelpt aan een politieonderzoek. Het is een bijrol van een paar seconden. Ze wordt even ondervraagd door twee acteurs in politieuniforms, waarna ze in gebarentaal de gouden tip moet geven. De boeven worden gevangen, het scherm gaat op zwart en de aflevering eindigt.

Ze legt haar hand op het script dat opgevouwen op tafel ligt en zegt: “Dus ik benader zo’n stichting om wat gebarentaal te leren. Mijn eerste les begint maandag. Maar toen kreeg ik gisteravond ineens van een onbekend persoon dit berichtje in mijn DM’s.”
Ze geeft me haar telefoon, waarna ze opstaat en naar het raam loopt. Ik lees het bericht:

‘Hoi, ik heb vernomen dat jij een audiobeperkte vrouw gaat spelen. Ik wil je vragen hiervan af te zien. Dit is namelijk cultural appropriation van de dovencultuur. Je kunt onmogelijk binnen een paar lessen de nuance en subtiliteit van gebarentaal leren. Daarom ben jij de ongeschikte persoon om deze groep te representeren. Ik hoop dat je de moreel juiste beslissing neemt en tegen de producent zegt dat je de rol niet aanneemt, zodat ze die kunnen geven aan een audiobeperkt persoon. Ik hoor graag van je! :)’

'Met dezelfde logica kun je het hebben over het appropriëren van een diabetescultuur of een verzwiktevoetcultuur'

“Wat vind jij dat ik moet doen? Het lijkt mij best lastig voor een doof… ik bedoel… audiobeperkt persoon om rollen te krijgen. Aan de andere kant moet ik ook gewoon de huur betalen.”
“Je bent toch actrice? Jouw hele beroep houdt in dat je speelt alsof je iemand anders bent. Met dezelfde logica kun je het hebben over het appropriëren van een diabetescultuur of een verzwiktevoetcultuur.”
“Je overdrijft.”
“Jij krijgt een met smileys versierde dreigbrief in je DM’s, dat is toch raar?”
Ze haalt haar schouders op en zegt dat ze erover na moet denken.

Op de terugweg naar de pont loop ik langs de kade die vroeger vol stond met kraampjes. Ik weet nog dat ik hier een paar jaar geleden aan het winkelen was en bleef staan bij twee rekken met identieke blauwe werkjasjes. Ik vond ze erg mooi. De verkoper vertelde dat hij ze had opgekocht bij een Sloveense tandpastafabriek, die failliet was gegaan in de jaren tachtig. Hij verstond me slecht. Ik weet niet of dat kwam doordat zijn Engels slecht was óf omdat hij een toekomstige representant was van de dovencultuur. Uiteindelijk kwamen we er met een paar handgebaren uit. Het was niet genuanceerd, en al helemaal niet subtiel: mijn vingers waren euro’s.

ILLUSTRATIE: DIDO DRACHMAN

 

Reply?

Stick to the subject, and show respect: commercial expressions, defamation, verbal abuse and discrimination are not allowed. The editors do not argue about deleted responses.

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.