09 mei 2016

Zombiewood

Hij lijkt op een zombie. Ogen wijdopen, bloeddoorlopen. Een uit de hand gelopen baard, waarschijnlijk artistiek bedoeld. Hij is klaarwakker.

"Hé, heb je nu tijd?"
"Ja, of nee, ik bedoel ik ga zo naar een bar en ik doe elke avond een show..."

Hij klinkt anders. Hij ziet er anders uit. Er is iets veranderd sinds de laatste keer dat we elkaar gezien hebben. Er is iets mis. Maar ik kan er mijn vinger niet op leggen.

"Ik snap het, je komt net uit Hollywood gevlogen toch? Heb je je jetlag al uitgeslapen?"
"Neuh, ik ben direct doorgegaan naar een show. Ik heb de laatste tijd helemaal geen slaap nodig, gek genoeg. Ik neem gewoon wat taco's en dan kan ik weer."
"Drink je wel genoeg?"
"Ja, ik had net een biertje onderweg in de trein. Dus wat is er?"

Hij lijkt ziek. Hij is extreem dun gekleed, op Californisch weer. Hij lijkt de kou niet te voelen.

"Ehm, kun je misschien ergens privé praten? Donderdag?"
"...donderdag een gig, zaterdag een gig , zondag twee shows en een fundraiser. Weet je, bij nader inzien heb ik de laatste tijd helemaal geen tijd. Kijk, snap je, wat het is, iedereen wil nu afspreken, allemaal mensen willen wat van me.
"O."
"Op een goede manier."
"O."
"Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt de afgelopen weken. Sommige daarvan zijn phoney", voegt hij eraan toe. "Niet allemaal", haast hij zich te zeggen.
Ik weet niet wie hij wil overtuigen.

Hij slaapt niet, hij eet niet. Hij is besmet

"Kun je echt niet een keer alleen praten, dit weekend dan?"
"Ik weet niet waar ik dit weekend ben. Ik kan elk moment gebeld worden. Een opdracht doen in New York. Commercial schieten in LA. Ik zit in een overgangsperiode nu. Ik heb promotie gemaakt, ik mag mensen aannemen. Het is gróót. Misschien verhuis ik naar LA. Misschien niet. Wie weet?"
Zijn ogen staan doods.

Ik begrijp wat het is. Het is het Hollywoodvirus. Het New-Yorkvirus. Hij heeft eraan geroken. Nu vliegt hij elk weekend terug. Reclames, audities, pitches. Een van de velen die hopen dat ze het daar gaan maken. Hij slaapt niet, hij eet niet. Hij is besmet. Ik ben hem kwijt.

De volgende dag kom ik thuis en is mijn huisgenoot verhuisd. Zonder een woord te zeggen. Waarheen? Niemand weet het. Hollywood, New York, een beter leven…

Een vriendin belt me op. "Ik heb een nieuwe universiteit gevonden waar ik me ga aanmelden! Het is echt perfect", zegt ze enthousiast. Ze klinkt hyper, alert, maar doods. "Het is in Californië..."

hits 3

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.