Popup-Niks-missen-2.png

11 maart 2021

Zielige dieren

Dido_arme dieren_01

Ik ben bij mijn broer op bezoek om een gitaarpartij in te spelen voor een disconummer. Terwijl ik bezig ben, valt mijn oog op een grote plastic koker in de hoek van de kamer. “Mijn diervriendelijke muizenval!” zegt hij trots. “Je kunt hem dan gewoon vrij laten in het Amsterdamse Bos of zo.”
“Werkt dat dan ook?”
“Nog niet. Hij is bang voor mensen. Ik heb ook echt van alles als lokaas gebruikt: brood, pindakaas, chocola.”

Mijn broer is ooit zodanig getraumatiseerd door een documentaire over de bio-industrie dat hij vegetariër is geworden, linzenburgers koopt en havermelk in zijn latte macchiato's doet. Het is dus geen verrassing dat hij niets wil weten van het grote assortiment dodelijk gif dat je op bol.com kunt vinden. Want dat is zielig.

Dido_arme dieren_02Of we dieren zielig vinden, hangt erg af van de context. Soms kijk ik televisie met meisjes die tranen in hun ogen krijgen als er een WNF-wervingsreclame over asielhonden langskomt. Dat is heel zielig. Maar wanneer daarna de natuurdocumentaire weer begint, en we zien hoe een leeuw met een doodbloedende antilope speelt voordat hij haar opeet, is dat geen probleem. Dat is prachtig zelfs, wordt mij verteld, omdat het “de wilde natuur” is. Een schrale troost voor de antilope, lijkt mij. Ik kan me niet voorstellen dat je dat dier kunt opvrolijken met de woorden: “Je wordt tenminste in de mooie natuur levend opgegeten. Je had ook in een slagerij kunnen staan.”

Eigenlijk begrijp ik niet waarom ik nog vlees eet

Eigenlijk begrijp ik niet waarom ik nog vlees eet, waarom alle redelijke argumenten over dierenwelzijn, klimaatimpact en gezondheid het moeten afleggen tegen het feit dat ik barbecueën mooi vind. Het is niet alsof de geschiedenis aan mijn kant gaat staan. Toch voel ik me nooit schuldig als ik in de rij sta van de Halal Fried Chicken - het culinaire hoogtepunt van Nieuw-West - om buckets te vullen met onverdoofd geslacht pluimvee. Blijkbaar vind ik kippen, met hun gerimpelde poten en starende blik, niet zielig genoeg om mijn eetpatronen aan te passen.

Ik ben aan het hardlopen in de polder als mijn broer belt. Ik blijf stilstaan naast een manege waar meisjes op paarden rondjes rijden.
“Heb je trouwens nog geluk gehad met de muizen?” vraag ik aan het eind van het gesprek. Hij moet lachen en vertelt dat hij de val was vergeten, omdat die maar niet wilde werken. Hij bleef een paar weken bij zijn vriendje slapen en ontdekte toen hij thuiskwam dat de rat in de tussentijd een pijnlijke hongerdood was gestorven in de diervriendelijke muizenval. Hij omschrijft het als een middeleeuws martelwerktuig: “Toen ik hem in de vuilnisbak wilde gooien, was zijn lijk vastgezogen aan het plastic, ik moest keihard op dat ding slaan om hem los te krijgen.”
"Ah ja", zeg ik, "dat is niet het Amsterdamse Bos."

ILLUSTRATIES DIDO DRACHMAN

 

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.