16 februari 2018

Verplicht vrijwillig

Vorige week had ik een enerverend kennismakingsgesprek bij een potentiële opdrachtgever in het Bussumse. Met een persoon die in een aanstekelijk tempo zijn missie omschreef.  Wat hij met zijn bedrijf wil bereiken, het bedrijfsmodel dat hij hier speciaal voor ontwikkelde, wat hij van mij qua ‘contentcreatie’ verwachtte. Open deur, maar dit soort gesprekken vallen bij mij altijd in de categorie kers en taart. Want een enthousiast gebracht verhaal werkt over het algemeen goed samen met het schrijvende deel van mijn brein.

En ook al hadden we nog geen concrete overeenkomst, het gesprek kwam toch al snel op wat deze potentiële opdrachtgever van zijn (nog te vormen) team verwacht. ‘Ik wil sowieso dat je één keer per maand vrijwilligerswerk gaat doen, maakt niet uit wat, als je je energie maar ten goede brengt aan het goede.’ Ik antwoordde daar vrij spontaan op; dat ik het mooi vond dat hij dat als vaste waarde in zijn bedrijf wilde incorporeren. Ik vertelde dat Rotterdam-West, waar ik woon, van oudsher een vrij ruige buurt is. En hoewel ook het Oude Westen in behoorlijk tempo wordt gegentrificeerd, blijft het een buurt waar veel te doen is qua sociaal-maatschappelijke achterstand. Ik had wel een idee waar ik mijn maandelijkse goede doel op zou kunnen afvinken.

'Je moet vrijwilligerswerk doen' is best een paradoxale voorwaarde

Later toen ik thuiskwam, bedacht ik opeens dat zijn ‘je moet vrijwilligerswerk doen’- voorwaarde eigenlijk best paradoxaal is. Ik heb daar tijdens mijn Delftse gemeenteraadsperiode namelijk genoeg discussie over gehad. Nou is vrijwilligerswerk voor mijn partij (CDA) een van de meest vanzelfsprekende show pony’s uit het partijprogramma. Maarr, er was binnen de fractie zeker discussie over. Want vrijwilligerswerk betekent ook vrijwillig in de letterlijke zin van het woord. Je moet er zélf voor kiezen en je kunt het dus nooit opgedrongen krijgen. Dit was dan een mening van een fractiegenoot, naast de andere ‘gangbare meningen’, namelijk dat dienstbaarheid binnen de partij een groot goed is en dat je dus tijd hebt vrij te maken voor mensen die het zo hard nodig hebben. Dat een belangrijke waarde ter discussie kan worden gesteld, vind ik nog altijd een van de allerleukste dingen binnen de partij. Hoezee voor de democratie.

Dus nadat ik een geslaagde businessmeeting had, en het idee van een ‘verplichte vrijwilligerstaak’ volledig omarmde, ging ik toch weer nadenken over die bewuste discussie destijds in de fractie. En wat is dan nu mijn eigen conclusie? Dat mijn brein vrijwillig ruimte maakte voor het toffe idee (lees: harde teamvoorwaarde van potentiële opdrachtgever). En vervolgens dacht ik eigenlijk al meteen na over een invulling daarvan (en wát ik precies kies qua vrijwilligerswerk, dat is dan inderdaad mijn eigen keuze).

Via ontmoetingen langs waarden en discussies naar conclusies. Vele wegen leiden naar de mooiste kersjes op de taart.

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.