Popup-Niks-missen-2.png

13 juni 2022

Schrijven is als frisbeeën

Dido_frisbee

Voor de enorme huizen aan de Apollolaan staan de grasvelden vol met kunst. Als ik er langsloop denk ik vaak aan woekerende familiedrama’s achter gesloten deuren, waarover wordt gepraat met de duurste psychologen. Ik las vroeger veel boeken van auteurs uit Oud-Zuid en het komt deels door de Apollolaan dat ik lang dacht je erg ongelukkig, ernstig en pretentieus moest zijn om je met schrijven bezig te houden.

Dat veranderde toen ik op mijn negentiende Ik ook van jou las, de debuutroman van Ronald Giphart. Het gaat over twee vrienden die spontaan op kanovakantie gaan naar de Dordogne en tijdens het peddelen filosoferen ze wat over vrouwen en het leven (je hoeft het niet per se te lezen voor het plot). Ik was erg onder de indruk van een van de vrienden. Een jonge schrijver genaamd Fräser. Zo erg dat ik geloof ik een half jaar mijn hele persoonlijkheid op dit personage heb gebaseerd.

Fräser: “Weet je wat het is Ronald? Ik vond dat ik mijn romans moest schrijven op het stramien van zelfingenomen ernstigheid en volgens dogma’s die ik mijzelf had aangepraat of had laten aanpraten. Maar ik geloof dat ik erachter ben. Schrijven is lekker pielen en kutten. Schrijven is als frisbeeën.”

De truc is om je ego ondergeschikt te stellen aan de tekst

Ik begreep eindelijk waarom ik niet zo goed ga met mensen die vol overtuiging de gekwelde kunstenaar spelen: method actors die hun hele crew terroriseren om zo beter in hun rol te komen; muzikanten die achter in de zaal gaan staan en met gefronste wenkbrauwen weigeren te dansen. Het is een stramien van zelfingenomen ernstigheid.

Schrijven vraagt ook een bepaald egocentrisme, waar je je makkelijk door kunt laten meeslepen. Je bent de hele tijd bezig met jouw gedachten en jouw gevoelens en god wat zijn die bijzonder! Wat is het toch allemaal belangrijk en interessant en uniek bovendien! De truc is dan om je ego ondergeschikt te stellen aan de tekst. Wat niet altijd even makkelijk is.

Tijdens de twee pandemiejaren dat ik deze columns schreef moest ik van mezelf altijd aan Fräser blijven denken en juist niet aan de Apollolaan. Als ik dat deed, als ik alleen aan de tekst dacht en niet aan mijzelf, kwamen er betere stukken uit. Dat is alles wat ik mijn opvolger wil aanraden voor volgend jaar: schrijven is in de kern een kwestie van pretentieloos je best doen. Schrijven is als frisbeeën.

Illustratie: Dido Drachman

 

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.