Popup-Niks-missen-2.png

25 februari 2021

Ode aan de bezorgers

Dido_ode aan de bezorgers

In de dubbeldekkerbus van lijn 346 kun je - als er plaats is - op de tweede verdieping links vooraan gaan zitten. Dan zweef je als het ware over het verkeer en kijk je gehypnotiseerd naar auto’s en vrachtwagens die perfect synchroon van rijstrook wisselen, tot een groene flits je uit je concentratie haalt.

Een maaltijdbezorger van Deliveroo schiet langs op zijn mountainbike. Hij laveert behendig in zijn felle jas door het verkeer, met gevaar voor eigen leven, alsof de grote  kubus op zijn rug alvast zijn eigen doodskist is. Er wordt getoeterd, maar de bezorger fietst stoïcijns door.

Ooit deed ik hetzelfde werk. Op mijn 19de vond ik het geweldig om met oortjes in (niet heel veilig) door Haarlem te racen met dezelfde twee albums van Mac DeMarco op rotatie. "Betaald sporten", noemde ik het, zoals ik deze columns "betaald meningen hebben" noem.

Het was niet alleen maar leuk. Sommige restaurants behandelen hun bezorgers vrij slecht. Zo ben ik bij Rubens Burger bijna van mijn fiets geduwd door een koksjongen die erg leek op de acteur die Draco Malfoy speelt in de Harry Potter-films (veel gel in zijn blonde haar, steil achterover gekamd), omdat hij dacht dat ik op mijn telefoon zat te spelen, terwijl ik op Google Maps moest kijken waar de bezorglocatie was.
“Ga! Ga!” schreeuwde hij.
“Waar moet ik heen dan?” zei ik, waarna hij aan mijn bagagedrager begon te sjorren en ik maar wegfietste, om het op hoek van de straat alsnog uit te zoeken. Later belde ik iemand van het hoofdkantoor en vertelde wat er was gebeurd.
“O ja, dat is niet de bedoeling”, zei een medewerker. “Ik bel je zo terug.”
Het hoofdkantoor belde niet terug, en een paar maanden later stopte ik. Ik hoorde van een vriend dat Draco vertelde dat hij "iemand bijna in elkaar had geslagen omdat hij te langzaam was." Wat natuurlijk helemaal gestoord is voor een ruzie op de werkvloer. Ik verwonder me nog steeds over zijn arbeidsethos: ik zou voor geen enkele burger iemand in elkaar slaan, ook niet die van Ruben.

Ik zou voor geen enkele burger iemand in elkaar slaan, ook niet die van Ruben

Bezorgers zijn vaak flexwerkers, en dus zelf verantwoordelijk voor hun sociale lasten en verzekeringen. Als ze worden aangereden of lastiggevallen moeten ze het zelf uitzoeken, en dat terwijl hun werk door de pandemie alleen maar drukker en gevaarlijker is geworden. We zouden ze overal, zowel in het verkeer als thuis, wat beter kunnen behandelen.

Op aanraden van een yogapraktiserende huisgenoot heb ik eens vier ‘oxiderende’ huiskamerplanten besteld. “Ze laten je kamer ademen”, zegt hij. Ze komen aan in een doos en leven nog. De bezorger, een Surinaamse man van in de twintig, laat de doos voor de deur staan. Van een afstandje zet ik mijn handtekening. Hij kijkt me een beetje vermoeid aan, een blik die ik maar al te goed ken.
“Lange dag vandaag?”
“Je hebt geen idee, man.”

ILLUSTRATIE DIDO DRACHMAN

 

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.