23 oktober 2017

Ik weet niet

Ik zou Hem vroeger hebben beschreven als Liefde. Precies zoals Rumi en zijn stijlgenoten me hadden geleerd. Tegelijkertijd zou ik een oordeel klaar hebben over alles en iedereen wat zou afwijken van mijn standaard, want mijn standaard was het antwoord. Ik had overal wel iets op te zeggen en zou je afkatten als je iets zou propageren wat niet in lijn was met mijn gedachtegoed. Maar tegenwoordig ben ik eerder stil en kijk ik, in plaats van oordelen en wijzen.
Voor hindoes is de koe heilig, in de islam eten we geen varkensvlees. Moslimvrouwen bedekken vaak het haar, sikh-mannen doen dat ook. Moslimmannen laten een baard staan, orthodoxe joden ook. Ieder volk kent zijn mystici, met of zonder wijsheidsbaardje, lange gewaden of horrorrituelen. Afghanen hebben agha sahebs en bibi haji’s, in delen van Afrika kennen ze Marabouts, Surinamers beschikken over Winti-meesters en volkeren in Zuid-Amerika hebben sjamanen.Noem maar op. Ze komen in alle soorten en maten voor. Er zijn christenen die readings geven en communiceren met geesten. Er zijn moslims die doen aan het uitdrijven van buitenmenselijke entiteiten en je hebt minder aan religie gekoppelde mensen die je door middel van energiebehandelingen weer op de been helpen.

Mijn interesse in het soefisme - of Erfan, zoals ze dat in het Perzisch noemen - heeft mij gebracht waar ik vandaag de dag ben.  Ik begon te lezen over allerlei vormen van spiritualiteit, gekoppeld aan allerlei religies. Voor de orthodoxe islamic guy was ik misschien een ongelovige, vage spirituele dudeIk heb het geluk gehad om talloze mystici te mogen ontmoeten en gesprekken met hen te voeren. Allen met een eigen verhaal, en toch altijd verwijzend naar die ene, eeuwige, liefdevolle Kracht die hen aanstuurt om te doen wat ze doen en zo de mensheid te voorzien van licht en hoop.

Dit werd me niet altijd in dank afgenomen.  Voor de orthodoxe islamic guy was ik misschien een ongelovige, vage spirituele dude die niks wist van de normen van het geloof en opportunistisch te werk ging. #Bricolage? Ik weet niet…

Dat ik zelden groette met ‘assalam aleikum’ als er mensen in de buurt waren van wie ik het idee had dat ze dat eerder griezelig zouden vinden dan verwelkomend, gaf mij niet het idee dat ik minder hield van diezelfde God waar we het samen over hadden dan mijn gespreksgenoten. Dat ik om dezelfde reden reageerde met ‘lekker en met jou?’ op ‘hoe is het?’ in plaats van met de afgekorte ‘Hamdulilah’ was ook om mijn gesprekspartner te wijzen op het feit dat we in een setting waren waar dat woordje andere associaties zou oproepen dan waarschijnlijk de bedoeling was.

Ik bedoel: je hebt zoiets als jargon, wat je gebruikt als je met een gespecialiseerd publiek spreekt, en je hebt popular speech. Net zoals je segregatie hebt en integratie. Of altruïsme/rekening houdend gedrag met de rest, en politiek egoïsme - een beetje wat Wilders doet. Trappen op tenen om maar expliciet te maken dat jij ook bestaat. Aandacht vragen, zeg maar.

Ik kan niet meer blijven staren in een kijkdoos

Anyway, ik kijk niet meer naar de wereld zoals vroeger. Ik ben zoveel mooie mensen tegengekomen met zoveel prachtige ideeën. Zoveel andere labels met dezelfde invulling als ik. Zoveel gelijkgezinden in naam met toch extreem afwijkend gedachtegoed. Ik kan niet meer blijven staren in een kijkdoos terwijl de wereld om me heen beweegt en groeit. Ik kan niet meer doen alsof ik dom ben.

Liefde is wat ik nu zie. Ik zie dat liefde er is, overal en altijd en in verschillende soorten en maten en als je de essentie te pakken hebt, hecht ik niet zoveel waarde meer aan de vorm. Uiterlijk gezien aan al de eisen voldoen, terwijl je de maatschappij tot last bent? Hmmm, ik weet niet... Net zoals strak in pak de Tweede Kamer in stappen en ondertussen Hitler-retoriek reproduceren. Beetje raar, niet? Terwijl, als je de boodschap begrijpt en inziet dat jij net zoals ik eigenlijk een nietig detail bent in dit universum, een minideeltje van het grotere plaatje, een puzzelstukje, mensje, wezentje… Als je dat begrijpt en weet dat goed doen centraal staat, zonder in nihilistisch eindigende, relativerende sociaalwetenschappelijke discussies te treden; gewoon om even in huiselijke sferen te spreken…Common sense, zeg maar. Ik heb er dan moeite mee om je af te straffen op vorm in plaats van de inhoud centraal te stellen. Ik weet niet.

 

ILLUSTRATIE: DIDO DRACHMAN

hits 6

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.