Popup-Niks-missen-2.png

19 maart 2021

Voor het eerst kies ik echt voor mezelf

Het afgelopen jaar liep alles anders dan waarop ik had gehoopt. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn leven al in het teken stond van diepe dalen, waarbij corona niet heeft geholpen.

Als ik terugkijk naar een jaar geleden was ik lekker aan de slag met mijn carrière, hockeyde ik drie keer in de week, was ik elk weekend in de kroeg te vinden met vriendinnen en op persoonlijk vlak was ik druk bezig met het verwerken van een moeilijke periode in mijn leven. Totdat corona om de hoek kwam kijken en alles veranderde.
Zo verloor ik tijdens de eerste golf mijn baan door bezuinigingen. En tegelijkertijd ging ik op persoonlijk vlak ook bergafwaarts. Het virus leidde in eerste instantie tot veel angst en onzekerheden. En ik, iemand die graag de controle behoud, zocht ergens anders naar controle.

Ik zocht ergens anders naar controle

De zomer kwam en even leek het erop dat we weer langzaam teruggingen naar ons ‘oude leventje’. Ik genoot van het weer, ik kon weer hockeyen, ik ging op vakantie, ik werkte keihard aan mezelf en ik vond zelfs een nieuwe baan. Het leek er even op dat we deze nare tijd achter ons konden laten. Totdat de tweede golf om de hoek kwam kijken en ik mijn diepste dal bereikte.
Wederom ervaarde ik deze nieuwe golf met veel angst en onzekerheden waardoor het steeds slechter met mij ging.

We zitten momenteel al weer een hele tijd in deze tweede golf, maar toch klim ik langzaam omhoog en kies ik voor het eerst echt voor mezelf. Ook al voelt het soms nog steeds erg uitzichtloos en onzeker, toch weet ik dat dit niet zo is en dat dit een perfecte tijd is om aan mijzelf te werken.

Een lichtpuntje is mijn premaster

Bijna een jaar na het begin van de eerste lockdown startte ik vorige maand met mijn premaster aan de Vrije Universiteit. Een lichtpuntje na een heftige tijd. Hoe ik dus het studentenleven ervaar in de lockdown, daarover kan ik nog niet meepraten, maar wel als jongvolwassene.
Een zware tijd voor velen van ons die bijna uitzichtloos lijkt. In deze levensfase horen we te genieten van ons uitgebreide en vaak te drukke sociale leven. Ik verlang hier dan ook enorm naar en kan niet wachten totdat het weer zover is dat ik elk weekend met mijn vriendinnen uit kan gaan, spontane weekendjes weg kan en mijn hockeystick weer uit de kast kan pakken.

Kim Akker

eerstejaars media en journalistiek

Dit is de laatste blog in deze serie.

> Lees ook ook de vorige blogs: Een soort van neverending huisfeestje

> Al een jaar geen knuffel van m'n ma

> Een haat-liefderelatie met de breakouts

> Help, ik voel me onproductief

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.