26 juli 2016

Humans of Boston with Mike

reacties 1

Hier in Amerika is geweld aan de orde van de dag. Midden tussen de recente moorden door de politie, moorden op de politie, Black Lives Matter-beweging, zondebokken, slachtofferen, racisme en ontkenning, vond ik Mike. Ex-getto-footballspeler en nu yoga-instructeur.

Humans of Boston with Mike

“Ik kom uit een slechte buurt in Boston. Drugsdealers gebruikten ons, jonge kinderen, om op de uitkijk te staan voor de politie. Hun auto’s vielen te veel op, maar wij hadden fietsen. Wij bewaarden hun plek zodat anderen die niet zouden inpikken. En zij gaven ons wat geld. Sommigen zouden ons nu wat je noemt ‘superpredators’ vinden. Maar wij waren gewoon kinderen die probeerden te overleven, die besloten voor onszelf te zorgen omdat onze ouders niet voor ons zorgden.

Op een dag kwamen mijn broertje en ik thuis en er was alleen nog maar een vierkantje stof op de vloer waar de ijskast had gestaan. Mijn ouders hadden hem verkocht. We waren niet eens echt arm, het waren verkeerde beslissingen. In plaats van een nieuwe koelkast te kopen, gaven ze al hun geld uit aan drugs. Ik was een footballspeler op school en toen ik tien was, zei ik tegen mijn leraar: ‘Ik hoop echt dat ik een sportbeurs kan krijgen om naar de universiteit te gaan.’ Hij lachte me in mijn gezicht uit en zei: ‘Zorg eerst maar dat je in leven blijft tot je 18e.’ Dat was het soort buurt waar ik in opgroeide.

'Wat, ben je nou gay geworden, man?’

Ik kreeg uiteindelijk een sportbeurs om naar de universiteit te gaan. Maar ik leefde nog steeds mijn oude levensstijl: wapens dragen, in de problemen raken – ik werd van de universiteit afgetrapt. Kort daarna kreeg ik een dochter. Er moest iets veranderen. Ik heb alles wat ik nog had verkocht voor speelgoed en kinderspullen. Ik nam verschillende stomme baantjes.

Een keer op mijn werk – om 2:30 ’s nachts – ging ik naar het toilet en kreeg daarma allemaal vragen van mijn baas. ‘Waarom was je zo lang weg? De volgende keer moet je toestemming vragen.’ Toen dacht ik echt: Peace out. Ik wil niet een leven leven waarin ik toestemming moet vragen om naar het toilet te gaan. Ik kwam thuis en zei: ‘Ik heb net ontslag genomen.’ Ik dacht dat mijn vrouw pissed zou zijn. Maar ze zei: ‘Mooi! Dan kun je nu eindelijk gaan studeren om yoga-instructeur te worden.’ Yoga begon als afleiding toen ik mijn arm gebroken had en geen football meer kon spelen. Nu volgde ik een opleiding en werd ik een yogi, full-time.

Ik ben veel mensen kwijtgeraakt. Een footballteamgenoot werd gedood omdat hij iemand beledigd had. Mijn neef werd doodgeschoten terwijl hij naast me stond. Maar nog pijnlijker dan dat, was toen mijn beste vriend ongeneeslijk ziek werd – om hem langzaam van me te zien wegglijden. Toen ik begon met yoga, namen veel vrienden afstand van me, de meeste zeiden alleen: ‘Wat, ben je nou gay geworden, man?’ Maar hij heeft me altijd gesteund. Hij paste op mijn kinderen als ik niet thuis was, kocht avondeten voor ze als we weinig geld hadden.

De dag dat ik mijn examens haalde als yoga-instructeur, was de dag dat hij ontdekte dat hij ziek was. Alvleesklierkanker. Vanaf dat moment wilde ik iets terugdoen voor hem. Ik oefende elke dag yoga met hem om de pijn een beetje te verlichten. Mijn laatste sessie met hem was zes uur voordat hij overleed. Ik probeer nu zo veel mogelijk gratis lessen te geven waar ik maar kan, vooral in de slechte buurten. In mijn buurt kon je makkelijker een pistool kopen dan een yogales. Rijke mensen kunnen hun stress overal afreageren, in zwembaden, lekkere restaurants en yogacentra, maar in een slechte buurt is niks, je kan alleen naar vechtpartijen. Geen wonder dat iedereen zo stressed out is.

Ik zie mezelf nu als iemand die in plaats van zakjes marihuana, kleine zakjes yogalessen uitdeelt. En de politie kan mijn voorraad nooit in beslag nemen. Als mijn kinderen thuiskomen en direct naar de ijskast lopen, geniet ik even van dat moment, die luxe die we nu hebben. En mijn kinderen? Die willen wetenschapper worden."

{ Lees de  reacties }

hits 3

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.