Popup-Niks-missen-2.png

18 maart 2021

Help, ik voel me onproductief

24 augustus 2020 zit ik stipt om 10 uur klaar achter mijn MacBook. De rector magnificus prof. dr. Vinod Subramaniam heet mij welkom op de VU, mijn nieuwe plek voor de komende drie jaar. Na vijf minuten is het vooraf opgenomen filmpje afgelopen. De volgende activiteit begint over een kleine 25 minuten. En nu? Misschien toch nog even terug mijn bed in?

Breakout Blues
Eerstejaars media en journalistiek schreven voor het vak formuleren een blog over hun leven in lockdown. Ad Valvas koos de 5 beste uit voor publicatie. De titel van deze serie spreekt al boekdelen.

“Vrienden voor het leven zou je zijn tegengekomen als het niet allemaal online was geweest. Echt balen.” Dit zeggen vrienden tegen mij die hun introweek vorig jaar wel hebben meegemaakt aan verschillende universiteiten en hogescholen.

‘Stop eens met dat constante ge-refresh van je Instagram’

Het gebrek aan nieuwe sociale contacten probeer ik te compenseren door een paar Tinder-dates en het impulsieve besluit om me in te schrijven bij de corporale studentenvereniging SSRA. Dit resulteerde in een middag coronaproof op mijn knieën zitten en wekelijkse Zoom-sessies, waar je je op je best moest presenteren met verhalen over wat je allemaal wel niet hebt uitgespookt toen je dronken was. De gedachte dat ik meer uitkeek naar mijn online hoorcolleges dan naar de SSRA-kennismakingssessies was voor mij de druppel.
Mijn hoorcolleges keek ik dan ook nog eens op een snelheid van 1,4x, om tijd te winnen. Maar waarom? Wat ging ik in die gewonnen tien minuten doen? Dat is misschien wel mentaal het meest frustrerend van dit jaar: het constante gevoel van onproductief bezig zijn. De drang om iets nuttigs te moeten doen in deze tijd. Een tijd die ik had kunnen gebruiken om te leren, te ontdekken en te netwerken.
Dat stemmetje in mijn hoofd: “Stop eens met het constante ge-refresh van je Instagram. Je volgers hebben op het moment net zo’n saai en nutteloos leven als jij.” Elke dag heb ik een duivels dilemma, aangezien mijn eerste college doorgaans om 13.30 uur begint. Ik zou pas rond 11 uur mijn bed uit kunnen rollen, met als gevolg dat ik dan al opsta met een gevoel van onproductiviteit. Aan de andere kant zou ik mijn wekker netjes rond 8 uur kunnen zetten. Maar goed, wat ga je dan doen?

Even snel een KoWa doen?

Elke ochtend kijk ik Jinek terug. De enige vaste dagelijkse activiteit naast mijn werk- en hoorcolleges. Verder probeer ik mij bezig te houden met mijn net aangemaakte LinkedIn-account, Duolingo Plus, waar ik Spaanse woordjes aan het leren ben, en het - door deze generatie verzonnen - fenomeen KoWa’s en LaWa’s. Even snel de deur uit: een ‘Korte Wandeling’ met mijn nieuwe huisgenoten door het Westerpark of misschien wel een ‘Lange Wandeling’ naar het Vondelpark.

Een paar weken geleden werd het me allemaal even te veel. Ik stapte uit tram 19 bij de Elandsgracht. Ik brak; uitgeput en coronamoe. Vol frustratie en met een gebroken stem bel ik mijn moeder op. Met tranen in de ogen, en rollend over mijn wangen, probeer ik de trams en fietsers te ontwijken midden op dat kruispunt in het centrum van Amsterdam. De stad waar ik misschien wel ingeschreven sta, maar nog niet per se de stad die als thuis voelt.

Eveliene Quaijtaal

Eerstejaars media en journalistiek

Morgen - vrijdag 19 maart - verschijnt de laatste blog uit deze serie, die van Kim Akker

Lees ook de vorige blogs: Een soort van neverending huisfeestje

> en: Al een jaar geen knuffel van m'n ma

> en: Een haat-liefderelatie met de breakouts

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.