Popup-Niks-missen-2.png

16 maart 2022

Die stilte heb ik lang ondergewaardeerd

‘11 uur voor de hemel?’ appt mijn oma, ze weet dat donderdag mijn vrije dag is. Twee uur later drinken we samen cappuccino in het restaurant van de Hema. Mijn oma’s autocorrectie ging weer eens z’n eigen gang en sindsdien is ‘de hemel’ onze grap. Wat niet zo grappig is, is dat spontaan naar de hemel gaan (hoe grappig dat ook klinkt) heel lang niet kon. Niet voor mij, niet voor mijn oma en eigenlijk voor niemand. Een lockdown met goede reden, maar deep down droomde ik soms ook van die open up. Van het moment dat alles weer mag.

Dat niks of niemand ons vertelt wat er wel of niet mag...

Dat we mondkaploos de trein uitstappen, aan de rand van de dag die zich langzaam ontvouwt. Dat we weten wat er komt, maar nooit helemaal. Dat stukje randomness dat we leven noemen. Dat we wilde plannen maken en ons vuurtje voelen branden, en niks of niemand die de vlammen dan weer dooft. Dat we samen kunnen dansen tot in de kleine uurtjes en zonsopkomst onze klok is, want het is de hoogste tijd. Dat we de lente kunnen vieren, zonder jas op het terras. En een vakantie kunnen boeken, ondoordacht en grenzeloos. Dat we gewoon weer kunnen gaan, met de wind door onze haren. En niks of niemand ons vertelt wat er wel of niet mag.

Gewoon niet normaal
Veel studenten maken nu voor het eerst een open campus mee, vaak nadat ze hun laatste schooljaren grotendeels online doorbrachten. Voor het vak Formuleren (onderdeel van Media & Journalistiek) blogden zij over hun ervaringen én verwachtingen. Ad Valvas koos de 5 beste blogs uit.

Wordt alles dan zoals vroeger? Nee, voor mij eigenlijk niet. Want als ik één ding heb geleerd van wandelen, weinig plannen hebben en veel in en rond huis zijn, is dat ik stilte lang heb ondergewaardeerd. De echte stilte, van uit het raam staren en naar de vogels kijken. Van zo lang wandelen dat alles rustig wordt in je hoofd. Alleen het voetpad, de huizen en de bomen die voorbijgaan. Van een lege sociale agenda hebben en lezen voor het slapengaan. Het is die stilte die ik stevig tegen me aan klem en meeneem als de lockdown voorbij is.

Vrijheid én stilte, hoe ziet dat er dan uit? Ik weet het niet precies, maar ik denk door eerst gewoon te gaan. En dan in het midden van alle feestjes, hysterie, werk, op tijd zijn voor de les, treinen moeten halen en boodschappen doen ook weten wanneer het genoeg is. En zo nu en dan met m'n oma naar de hemel gaan. Dat is soms hysterisch en soms rustig, maar altijd even belangrijk.

Pamela Baljet pre-masterstudent Schrijven en vertalen

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.