Popup-Niks-missen-2.png

27 januari 2021

De Grasparkieten

Dido_grasparkiet

Ik moet een essay schrijven maar luister naar de radio. Nu luister ik nooit naar de radio, maar bij studieontwijkend gedrag weet ik mezelf ook nog weleens te verrassen. Ik vergeet vaak dat het nog bestaat. Ik denk soms dat de enige mensen die ernaar luisteren met de auto in de file staan. Maar zelfs dan, waarom zou je naar de muzieksmaak van iemand anders luisteren, constant onderbroken door reclames?
Hoe dan ook, na het 12-uurjournaal vraagt de radio-dj aan de NOS-nieuwslezeres wat de eerste cd was die ze kocht. (Ze zijn van dezelfde leeftijd en vroeger had men nog cd’s). Er volgt een stilte.
"Ja, weet ik niet", zegt ze uiteindelijk. "Ik luister eigenlijk nooit naar muziek."

De teksten van nummers als 'Ik krijg een heel apart gevoel van binnen' kennen wij woord voor woord uit ons hoofd

Ik vind dit heel raar. In mijn omgeving is muzieksmaak ongeveer de belangrijkste kapstok voor iemands identiteit, maar dat heeft misschien met opvoeding te maken.

Mijn vader zat vroeger in een Nederlandstalige coverband, genaamd De Grasparkieten. Ze hadden veel optredens waar mijn broer en ik, al dan niet onder dwang, mee naar toe gingen. De teksten van de nummers Ik krijg een heel apart gevoel van binnen, Bloemen voor die vrouw en Wie heeft er zeepsop in de pruimenpap gedaan? kennen wij dan ook woord voor woord uit ons hoofd. Al lopen we met die informatie niet te koop. Ze hadden hun afscheidsconcert in de Grote Zaal van Paradiso.

Dit heeft er waarschijnlijk toe geleid dat ik qua politiek, religie en toekomstige financiële stabiliteit alles zelf mocht uitzoeken, maar dat het wel de bedoeling was dat ik een instrument leerde spelen.

Door internet is de luisterervaring zo divers geworden dat ik een afspeellijst kan hebben met Abba en problematische hiphop uit de jaren negentig, zonder dat iemand dat raar vindt. Waar muzieksmaak vroeger werd gescheiden door afstand - bepaalde discotheken of subculturen in steden waardoor je maar één smaak meekreeg - kun je nu álles beluisteren binnen twee muisklikken. Internet heeft de afstand tussen muzieksmaken kleiner gemaakt.
Het doet me denken aan een citaat uit een boek van de Franse cultuurfilosoof Michel Serres, De wereld onder de duim, lofzang op de internetgeneratie: 'Het wereldwijde web voert hen naar alles wat er te weten valt. Ze bewegen zich dus door een topologische ruimte van nabijheden, terwijl wij leefden in een metrische ruimte die was opgebouwd uit afstanden. Hun ruimte is anders.'

De radio-dj heeft na de reclame een nieuw nummer opgezet. “Dit is de nieuwste hit!” roept hij. Iets wat hij nog vaak gaat zeggen, over zoveel liedjes - waarmee mensen zich telkens weer gaan identificeren - tot een seksschandaal een einde maakt aan zijn carrière. Ik zet de radio uit. Ik moet aan dat essay en ik wil luisteren naar iets wat ik zelf heb uitgekozen.

ILLUSTRATIE DIDO DRACHMAN

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.