08 april 2016

De 3 fasen van cultuurshock (2)

reacties 1

RECAP: Voor aankomst in de VS kreeg ik van de universiteit een ‘handig’ boekje met een brullende Harvard-leeuw op de kaft, Harvards Uitwisselingsstudenten Welkomstgids. ‘Er zijn doorgaans drie fasen van cultuurshock’, waarschuwde het boekje, ‘en na de eerste Honeymoon Phase komt al gauw de Rejection Phase.’

Fase 2 – The Rejection Phase a.k.a. Struggles

Elke dag worstel ik. Een struggle.


Ik struggle op mijn fiets, 35 minuten naar mijn werk (45 met wind tegen).
Ik struggle om boodschappen te kunnen betalen, soms leef ik op restjes.
Ik struggle met zelf meegebrachte lunch, omdat ik de kantine niet kan betalen.
Ik struggle – na twee maanden nog – met koffiezetapparaten en keukenmachines omdat ik voor mezelf kook.
Ik struggle met verkoudheid en pijntjes - dokterskosten hier worden vergoed tot de hoogte van de Nederlandse marktconforme bedragen – in Amerika is dat zo ongeveer tot aan de drempel van de doctor’s office.
Ik wil leuke dingen doen maar ik struggle om te sparen voor de treinkaartjes erheen.

‘Je zult in The Rejection Phase heimwee voelen en je leven thuis gaan idealiseren’, zei de Uitwisselingsgids in mijn hoofd op afkeurende toon, ‘en uiterst kritisch worden over de United States.’ Dammit, dacht ik toen inderdaad. Dit land is één grote winkelstraat en ik kan alleen maar windowshoppen. Het is hier alleen maar leuk als je geld hebt.

Maar ik hoef maar één blik naast me te werpen en ik zie mijn Zuid-Amerikaanse huisgenote strugglen.
Ze strugglet op een visum dat niet geldig is.
Ze strugglet lange dagen in een baan bij de lokale supermarkt.
Ze strugglet met de taal en haar brieven en wachtwoorden die ze kwijtraakt – ik ben, in het Spaans, haar tolk.
Ze komt thuis, moe, met een tas vol boodschappen, en laat ze slingeren tot ze bederven.

Ze neemt niets van mij aan. Ze strugglet liever

Ik heb haar alles aangeboden: Engelse les, hulp om haar kastje op te ruimen, zoeken naar een andere baan, een warme trui. Wil ze niet liever terug naar haar arme thuisland, waar de zon tenminste schijnt? Ze knikt maar neemt niets van mij aan. Ze wil liever strugglen.

Zelfs de straatkat in de straat schrikt van mij. Hij wil niet geaaid worden maar komt steeds terug en eet restjes. Elke dag, als ik het even vergeten ben, of thuis kom van een leuk feest, laat hij me liefdevol weten dat hij er nog is in de vorm van een uitgekotste muis naast mijn fiets. Hij strugglet liever.

(To be continued.)

P.S. Elke dag strugglen miljoenen Amerikanen met mij. De inkomensongelijkheid in Boston is de grootste van 100 grote steden in Amerika. Meer dan 45 miljoen Amerikanen leven onder de armoedegrens.

{ Lees de  reacties }

hits 5
Door Hanneke op 11 april 2016

Lieve Marthe, wat beschrijf je je struggle for life zoals je het op dit moment meemaakt goed. Ik hoop dat de dag snel komt dat je niet meer hoeft te strugglen. Ik heb laatst je moeder nog gebeld, omdat ik denk te weten hoe zij zich moet voelen. Ook onze dochter heeft 7 maanden in het buitenland vertoefd. Weliswaar in een hele andere cultuur (Suriname), maar toch.... ze was niet hier .... Ik hoorde dat zij eind juni naar je toekomen. Geweldig. Heel veel succes, plezier en sterkte daar in het verre Boston. Groetjes Hanneke

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.