Popup-Niks-missen-2.png

10 november 2021 reacties 1

Als vanouds

Dido_als vanouds_01

Dolgelukkig sta ik in de rij voor biertjes van vijf euro per stuk. Ik moet ze zo in een tray boven de hoofden van het publiek naar mijn vrienden dragen, die dan waarschijnlijk niet meer op de plek staan waar we hadden afgesproken. De vloer van Paradiso is plakkerig en het ruikt naar verschaald bier en zweet. Bovendien ben ik mijn oordoppen vergeten. Het is kortom als vanouds.

“Bij de moshpit moeten we maar vooraan zien te komen”, verzucht iemand terwijl ik hem zijn biertje geef. We hoeven niet lang te wachten. Al bij het tweede nummer ontstaat er een groot gat in het midden van de kolkende massa. De band komt uit Brighton. Ze hebben een drummer die neurotische teksten in een microfoon schreeuwt. De bassist speelt ook trompet. Ze zeggen niets tussen de nummers door. Er is geen toegift. Na afloop voelt het alsof ik ben aangevaren door een olietanker.

Na afloop voelt het alsof ik ben aangevaren door een olietanker

De afterparty is in de kelder en heeft een dj. Ik probeer een hipstermeisje te versieren dat een spijkerjasje met veel patches draagt. Ze lijkt een beetje op een Formule 1- coureur. Het versieren gaat nog best aardig, al zeg ik het zelf, tot ik een domme vraag stel: “Weet jij wat ze aan het draaien zijn?”
Haar gezicht betrekt onmiddellijk als blijkt dat ik niet de hele catalogus van Oasis uit mijn hoofd ken.

Gelukkig is De Prins nog open. Nou ja open, de eigenaar van de snackbar is bereid wat patat in de frituur te gooien als wij buiten blijven staan. Ik praat even met hem over het gemeentebestuur: een gespreksonderwerp dat het tegenwoordig goed doet bij de eigenaren van alle soorten horeca.
“Het is net de maffia!” zegt hij boos. Ik knik instemmend (lees: ik heb honger) en roep dat Don Corleone niets is in vergelijking met Femke Halsema.

We werken de slappe frietjes naar binnen en kijken naar de spookachtige blauwe lichten van de trams, die kruiselings over het Leidseplein rijden. Ze zweven in het donker; dromerig.
“Kut!” roept iemand. “De laatste gaat zo!”

We trekken een sprintje waarbij we een spoor van aardappelen achterlaten. Voor de schouwburg word ik bijna aangereden door een fietser. Het maakt niet uit: bij de halte zien we de 5 langzaam wegrijden.
“Het is weer echt zo'n avond hè?” merkt iemand op. “Ja!” zeg ik en maak oogcontact met een taxichauffeur die glimlachend alvast de deur van zijn auto openmaakt.

Dido_als vanouds_02

ILLUSTRATIEs DIDO DRACHMAN

 

 

{ Lees de 1  reacties}

Door Niekie Bavoć op 10 november 2021
Schitterende column, mooi geschreven!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.