Into the wild

03 oktober 2017

Into the wild

Daar zaten we dan, met z’n vijven in een afgehuurde Volkswagen Golf tussen de kampeerspullen en tassen vol met eten gepropt. De andere vijf van onze Nederlandse squad zaten er in de andere auto niet veel beter bij. Tegen negen uur ’s ochtends reden we de oprit af van ons huis, op weg naar nationaal park Mont-Tremblant om te kamperen in de wildernis. Klassiekers dreunden op maximaal volume uit de speakers van de auto, zodat we heerlijk mee konden krijsen met de muziek. Na ruim twee uur rijden draaide ik de volumeknop naar een zachter niveau. Het werd stil in de auto. Het is zeker geen straf om op de snelweg te rijden in Canada, gezien de eindeloos veel kilometers heuvellandschap begroeid met bomen die rode, gele, groene en oranje bladeren hebben. Verbluft door de mooie natuur keken we om ons heen en reden we door naar het nationaal park.

Na drie uur te hebben genoten van een prachtige autorit kwamen we aan in de middle of nowhere van Mont-Tremblant. Twee dagen niet bereikbaar; geen internet, geen telefoon en geen laptop. Totaal afgesloten van de buitenwereld, hadden we alleen elkaar. Dat voelde apart, maar ook heel rustgevend. De zon brandde op onze huid. Gerben en ik besloten gelijk een duik te nemen in het meer. Wat een verfrissende duik had moeten zijn, mondde uit in een heuse en achteraf hilarische pressure test voor de groep. Gerben werd aangevallen door bloedzuigers. Gestrest manoeuvreerde hij zich in allerlei posities om de de bloedzuiger van zich af te krijgen. En precies op dat moment hoorden we allemaal een luide knak. Gerbens schouder vloog uit de kom. Gestrest rende iedereen als een kip zonder kop in het rond. Opeens was het niet hebben van internet toch niet zo rustgevend als gedacht. Maar ach, het is allemaal goed gekomen en het heeft ons tot een leuke conclusie gebracht; in stressvolle situaties hebben we niets aan elkaar.

 

Leuke conclusie: in stressvolle situaties hebben we niets aan elkaar

De nacht viel, de tenten waren opgezet, het kampvuur knetterde en de barbecue stond aan. Met z’n tienen lagen we op een houten steiger. Iedereen was muisstil. Het enige hoorbare geluid was het water van het meer en af en toe een huilende wolf. Samen keken we perplex naar de hemel. Duizenden stralende sterren, een maan zo helder als kristal, andere melkwegen waren zichtbaar net als de planeten Venus en Mars.

Na een nacht van weinig slaap maakten we ons klaar voor de hike die we hadden gepland voor die dag. Een boswachter beloofde ons dat dit een van de mooiste hike-routes van Mont-Tremblant was. Na een aantal uur klauteren, gaven we de boswachter ook zeker gelijk. Behalve onze stadsvriendin Hester, die het vooral iets weg vond hebben van het Amsterdamse Bos. Het uitzicht over Mont-Tremblant was onbeschrijflijk. Kilometers aan heuvels vol met bomen die een meer, Lac Supérieur, omsingelden.

Voor nu ruil ik die rust en die mooie natuur weer even in voor de drukte en chaos van de stad; New York City, here I come!

hits 1297

{ Lees de 3 reacties }

Wat geweldig op te lezen allemaal. Echte avonturier ben jij zeg! Wees wel voorzichtig, je weet het maar nooit daar met al die fransozen ;)

Geweldig wat een avontuur. Wat die arm bertefd had ik geaag bij geweest hihihi.
Maar jullie genieten en daar horen ook minder leuke dingen bij. Maar dat maken de herinneringen voor later eens zo mooi. Liefs tante en oompie

Geweldig!!! Geniet ervan!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties