Quarter-life crisis

19 december 2017

Quarter-life crisis

Een vriendin die naar Australië is geëmigreerd komt terug naar Amsterdam voor de bruiloft van een ex-klasgenoot. Iemand met wie ik op de basisschool goed bevriend was, is ook verloofd. In haar Instagram-stories zie ik haar taart proeven, jurken passen, in ondertrouw gaan. Ze telt de dagen af tot haar bruiloft. Ik vind het nogal bizar dat mijn vrienden en ik inmiddels op de leeftijd zijn aangekomen waarop het niet meer bizar is als iemand met wie je in de klas hebt gezeten, gaat trouwen. “We worden oud”, zeg ik wanhopig tegen de vriendin die naar Australië is geëmigreerd. “Volwassen”, zegt ze. 

Ik ben, geloof ik, inderdaad een soort van volwassen. Ik bedoel: ik heb stofzuigerzakken in huis en doe mijn kwartaalaangifte. Soms denk ik over het krijgen van kinderen na, mijn katers zijn ondraaglijk, steeds vaker ga ik voor twaalven slapen omdat ik de volgende dag vroeg op moet en laatst kocht ik een panty die duurder was dan de jurk waar ik hem bij wilde dragen. Bovendien voelt het alsof de keuzes die ik maak steeds minder vrijblijvend zijn. Alles heeft een consequentie omdat de keuzes die ik maak opeens genomen worden door een volwassene. 

Ik vertel de vriendin die naar Australië is geëmigreerd dat ik het idee heb dat ik heel veel dingen niet meer ga meemaken.

Ik heb het idee dat ik heel veel dingen niet meer ga meemaken

“Wat bedoel je?” vraagt ze.
“Een briljant schilder worden bijvoorbeeld”, zeg ik. “Baanbrekend onderzoek doen. Een affaire hebben met een getalenteerde maar problematische dichter in Parijs. Naar Oxford. Een bruin café overnemen. Meedoen aan Masterchef Australia. Schapenhoeden in IJsland. Een passie voor wijn ontwikkelen. Bij het circus. Een nieuwe taal leren.”
“Meedoen aan Masterchef?” vraagt de vriendin. “Dat vind ik helemaal niets voor jou. Jij bent helemaal niet stressbestendig.”
“Dáár gaat het niet om”, zeg ik. “Het gaat er om dat ik steeds minder dingen nog kan gaan doen, later, want dat later, dat is opeens nu.”
We zijn even stil.
“Weet je wat dit is?” vraagt de vriendin die naar Australië is geëmigreerd.
“Nou”, zeg ik.
“Je quarter-life crisis”, zegt ze grijnzend.
Ik voel me oneindig oud.

hits 2703

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.