Plan-les

05 december 2017

Plan-les

Tja, je kunt het niet altijd treffen en zo ongeveer tien minuten geleden kwam ik erachter dat ik vorige week een oude conceptversie van een paper als definitief paper heb ingestuurd. Er zijn blijkbaar dingen die je nooit verleert. In mijn geval: te laat van huis vertrekken, afspraken vergeten, deadlines verkeerd opschrijven en documenten over elkaar heen opslaan.

Om me met al dat soort hardnekkige gewoontes te helpen zit ik op plan-les. Een soort zwemles, maar dan voor mensen die (misschien) wel kunnen zwemmen en niet kunnen plannen. Plan-les is onderdeel van een oneindig ADHD-traject waar je als volwassen vrouw blijkbaar nog in terecht kunt komen. Ik vind het weleens ongemakkelijk om tussen de jongetjes van plusminus 10 in de wachtkamer op mijn plan-les te wachten. Het schijnt dat ADHD bij vrouwen vaak pas op latere leeftijd wordt gediagnosticeerd omdat het andere kenmerken heeft dan bij mannen, die vaak als jonge jongens al worden gediagnosticeerd. Vrouwen met ADHD hebben bijvoorbeeld niet per se last van fysieke drukte, ze hebben geen moeite met stilzitten of huiswerk maken, maar zijn in hun hoofd wel heel chaotisch. Daardoor hebben ze weinig overzicht en veel stress. Bij mij is alles wat nog moet één grote brij waarin geen hiërarchie is aan te brengen. Daarom krijg ik, naast ritalin, plan-les voorgeschreven.

Bij mij is alles wat nog moet één grote brij

Mijn plancoach is een vrouw die wel aanleg heeft voor plannen. Ze raakt ontzettend opgewekt van mijn dagen uitstippelen. Het liefst schrijft ze alles wat ik nog moet doen op een groot whiteboard dat de muur bedekt. Mijn hele leven in keurige rijtjes opgelijst, verdeeld over uren en dagen, opgeschreven in een kleuterjuffenhandschrift. “Zo is het toch prima te overzien!” roept de plancoach graag wanneer ze klaar is. Jaha, denk ik dan, zó wel.

Het probleem is natuurlijk dat ik zelf mijn leven niet in rijtjes krijg opgelijst, verdeeld over uren en dagen, opgeschreven in een kleuterjuffenhandschrift. Het probleem is ook dat het opschrijven van een planning nog niet zo veel zegt over de uitvoering ervan.

Mijn plancoach en ik staan in de wachtkamer. Ik was mijn afspraak met haar vergeten en ben een halfuur te laat. Om ons heen rennen de 10-jarige jongetjes rond. Mijn plancoach is niet boos, maar teleurgesteld. “We hadden het toch gepland?” vraagt ze. 

hits 228

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties