Parijs (1)

27 maart 2018

Parijs (1)

Opeens heb ik bedacht dat ik naar Parijs moet. Daarom koop ik een treinticket en ga.
Ik zit naast een Amerikaanse familie die in één dag drie Europese steden aandoet. Ze beginnen in Brussel.
“I’m just like dying to get a waffle”, zegt de zoon.
“Why aren’t there any windmills here?” vraagt de dochter.
“Have you seen how cultural everything is?” zegt de moeder. Ze bladert door een Lonely Planet Europe.
“OK, team, listen up”, zegt de vader, hij legt een dikke map op het tafeltje tussen hen in. “I don’t want to spoil all the fun but we have a tight schedule today. I need you all to participate. You copy?”

Schuin tegenover mij zit een Nederlandse familie, vader, moeder, dochter, blond, groot en luid. Ze vieren de verjaardag van de vader en moeten op tijd bij een of andere boottour over de Seine zijn. Ook is de koffie te koud, de wifi te slecht, de beenruimte te weinig en gaat de trein te langzaam.

Ik deel een vierzits met een jongen die duidelijk op weg is naar een geliefde. De bijna vier uur dat we tegenover elkaar zitten, kijkt hij me niet één keer aan. Hij drinkt niets. Hij eet niets. Hij zet geen muziek op, krijgt geen berichtjes. Hij zit rechtop en kijkt uit het raam. Zijn armen over elkaar. Zijn blik op iets dat steeds dichterbij komt. Deze jongen gaat voor iets vechten. Ik hoop dat het hem lukt.

Deze jongen gaat voor iets vechten. Ik hoop dat het hem lukt.

Er wordt omgeroepen dat de trein wegens een technisch probleem een andere route moet rijden. Er ontstaat paniek in de coupé.
“Gaat deze nou nog wel naar Parijs?” vraagt de vader die jarig is.
“Moeten we overstappen?” vraagt de moeder.
“Je zei dat het zonder overstappen was!” zegt hun dochter geïrriteerd.
“Zo halen we die boot nooit”, zegt de moeder.
“Typisch NS”, bromt de vader.
“Dit is geloof ik niet de NS, schat”, zegt de moeder.
“Was she saying we need to change trains?” vraagt de Amerikaanse moeder.
“God, I hope not”, antwoordt de vader, hij kijkt op zijn horloge, “we really need to be in Brussels before 10:00, I’ll go and ask.”

De stem van de conductrice klinkt door de coupé. In drie talen roept ze rustig om dat er geen reden tot paniek is. De trein rijdt natuurlijk gewoon door naar Parijs, maar zal alleen, zoals ze eerder al berichtte, een andere route rijden.
“Dat had ze best wat duidelijker kunnen zeggen net”, vindt de jarige vader.
De moeder kijkt op haar telefoon. “Je krijgt de felicitaties van Greet”, zegt ze.
“Look, you guys!” de Amerikaanse dochter wijst naar buiten, “is that a windmill?”

De jongen tegenover mij heeft zijn hand tegen het raam gelegd. We naderen Parijs. Ik hoop dat het hem lukt. 

hits 8781

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.