Overspannen

17 januari 2018

Overspannen

Vlak voor de vakantie vertelt een studiegenoot dat hij bijna een uur heeft gedaan over het bakken van een ei. “Ik liep naar de keuken, stond een kwartier bij de koelkast, wist niet meer wat ik ging doen, dacht toen: o, ja, een ei, pakte een ei, stond een kwartier met dat ei in mijn hand, wist niet meer hoe ik een ei moest bakken, dacht toen: o ja, een pan, pakte een kookpan, stond een kwartier bij die pan, dacht: er klopt iets niet, maar wist niet wat er precies niet klopte en zo ging het maar door.” Hij lacht terwijl hij het vertelt.

Op de eerste dag van de vakantie ga ik eten bij een vriendin die overspannen is. ‘Heb je nog dieetwensen?’ appt ze. Ik antwoord dat ik in principe veganistisch eet, het liefst seizoensgebonden, als het kan biologisch. ‘Eh, oké’, reageert ze. We eten pasta met rode saus.
Ik vraag hoe het gaat. Veel beter, zegt ze, ze heeft bijna geen hartsteken of paniekaanvallen meer. “Ik moest echt leren minder te doen”, zegt ze. “Ik ben gestopt met mijn master, gestopt met mijn stage. Spreek weinig af. Ga op tijd naar bed."
"Goed zo”, zeg ik.
“Maar dat betekent niet dat ik niets meer doe, he”, zegt ze. "Ik lig niet alleen maar in bed, of zoiets.” Ze werkt alweer 30 uur per week, is in de redactie van een tijdschrift gegaan, treedt elke week wel ergens op en is, vanwege haar nieuwe vrije tijd, ook aan vrijwilligerswerk begonnen.
Ik prik in mijn pasta. “En op wat voor manier doe je dan precies minder dan eerst?”
We zijn stil. Ze haalt haar schouders op.

'Ik heb soms het gevoel dat de hele dag een to-do-lijst is'

Op de laatste dag van de vakantie ga ik met een andere vriendin wandelen in de Amsterdamse waterleidingduinen. We vinden dat we in 2018 meer naar buiten moeten. De vriendin wilde eigenlijk afzeggen, ze heeft veel werk en veel stress, maar een van haar verdere voornemens is dat ze geen afspraken meer mag afzeggen. Nu lopen we gestrest door de Amsterdamse waterleidingduinen. “Weet je wat het is”, zegt ze, “ik heb soms het gevoel alsof alles wat nog moet niet meer in me past. Alsof de hele dag bestaat uit dingen doen die ik nog af moet vinken.”
“Alsof de hele dag een to-do-lijst is”, zeg ik. Ze knikt.
’s Avonds in bed vraagt mijn vriend of ik er klaar voor ben om weer naar school en kantoor te gaan. “Nee”, zeg ik. Nee, nee, nee.

hits 2327

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.