Ooit levende octopus gegeten?

21 september 2016

Ooit levende octopus gegeten?

In het midden van de nacht zat ik in een eettentje op mijn eten te wachten. Net als de Mexicaan naast mij keek ik zenuwachtig richting keuken. Mijn twee Japanse vrienden vertelden ons rustig – met een lichtelijk sadistisch glimlachje – dat wij een heerlijk gerecht voorgeschoteld zouden krijgen. Ik maakte mijzelf wijs dat je nou eenmaal zo nu en dan uit je comfortzone moet stappen, dat is essentieel voor individuele groei en zelfontplooiing. En tijdens een uitwisseling naar het buitenland begeef je je bijna permanent buiten je comfortzone. Vermoeiend, spannend en eng maar ook leerzaam. Door ergens anders te leven en even uit je bekende wereld te stappen is het mogelijk de wereld met een ander perspectief te zien. Dit was voor mij een van de beweegredenen om naar het buitenland te vertrekken. Want zoals de Franse schrijver Marcel Proust al zei (ik parafraseer): een echte ontdekking manifesteert zich niet in het zien van nieuwe landschappen maar in het verkrijgen van een nieuwe blik. 

Enkele minuten later was de tafel gevuld. Ik zag een bord met zeeschelpen, omringd door willekeurige bakjes met verschillende stukjes vis en gefermenteerde radijs. Aan de rand lag een bord met vissenkoppen. En in het midden van de tafel stond het hoofdmaal, letterlijk wachtend Het heilige water leverde mij naast een zegening ook dagenlang diarree op om opgegeten te worden: een bewegende octopus. Ik slikte en vroeg mij af hoe het zover had kunnen komen.

Dit avontuur gebeurde tijdens Chuseok, het grote Koreaanse oogstfeest. Tijdens deze feestdagen reizen Koreanen af naar hun geboorteplaats om zich daar vervolgens vol te proppen met allerlei lekkernijen. Voor mij dus een perfecte mogelijkheid om mijn gastland wat beter te ontdekken. Tot nu toe was ik enkel in de hoofdstad geweest. Samen met wat vrienden besloot ik om een paar dagen naar Busan te gaan, de op een na grootste stad van Zuid-Korea. Busan is met ‘slechts’ 3,4 miljoen inwoners een stuk kleiner dan het gigantische Seoul. En dat is zeker te zien, als kuststad hangt er een meer ontspannen sfeer. Waar in Seoul alles op een extreem tempo gebeurt en iedereen er stijlvol uitziet, genieten de Koreanen in Busan vaker met een skateboard aan het strand. Eenmaal aangekomen in Busan (na een negen uur durende busrit waar ik drie blogs over vol kan schrijven) was er genoeg te doen. Zo waren er prachtige boeddhistische tempels in de heuvels net buiten de stad, waar ik stiekem naar binnen was gekropen om een gebed bij te wonen. Het heilige water uit de poel naast het tempelcomplex was minder geweldig en leverde mij naast een zegening ook dagenlang diarree op. Ook heb ik de zee, verschillende lichtshows en vismarkten bezocht.

Dat laatste inspireerde mijn Japanse vrienden mij uit te dagen een bewegende octopus te proberen. Een gerecht waarbij het arme dier levend in stukjes geknipt wordt waardoor de tentakels van de octopus nog een hele tijd blijven samentrekken en dus over je bord kruipen. Klinkt niet heel smakelijk maar ik zette mij er over heen. Ik wilde zo graag een ‘nieuwe blik’. Bij mijn eerste hap klampte de tentakel zich vast aan mijn gehemelte. Toen deze eindelijk was vermalen, koos de tweede voor mijn wang en de tentakel daarna worstelde met mijn tong. Het leek de langste maaltijd van mijn leven te worden maar na de zoveelste hap besefte ik dat ik het eigenlijk best lekker vond. Toen ik netjes mijn bordje leeg had, reikte mijn Japanse vriend een schaaltje met hersenen en ogen aan die hij net uit een vissenkop getrokken had. Met gesloten ogen nam ik een hap en besefte dat ik niet uit mijn comfortzone was gestapt, maar er met een ballistische raket overheen vloog.

hits 3743

{ Lees de 2 reacties }

Je bent een HELD !

Nu nog Monica zover krijgen en dan ben je een SUPER HELD!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties