Neusje-neusje bij de opening academisch jaar

06 maart 2018

Neusje-neusje bij de opening academisch jaar

Toen ik twee weken geleden mijn intrek nam in een studentenhuis was de campus nog leeg en rustig. Nu is die volgelopen met studenten die in de buurt wonen. Massey University is duidelijk een universiteit die leeft, waar veel gebeurt. De sfeer is informeel (docenten worden graag bij hun voornaam aangesproken) en in de collegezalen hangt een losse sfeer.

Neuzen en voorhoofden tegen elkaar aan: wij zijn geen ‘gast’ meer maar deel van ‘hun’ volkBij de opening van het academisch jaar werden we als nieuwe studenten liefdevol welkom geheten met traditionele Maori-liederen, waarna de rector (van Amerikaanse komaf) zich in hun taal voorstelde. Daarna werden we gevraagd een traditionele welkomstgroet te doen, de Hongi: door neuzen en voorhoofden tegen elkaar aan te drukken, wordt geuit dat wij ons geen ‘gast’ meer hoeven te voelen, maar deel uitmaken van ‘hun’ volk. Het was een mooie ceremonie die op mij veel indruk maakte.

De taal van de Maori’s is overal prominent aanwezig: het grote welkomstbord aan de rand van de campus vermeldt naast ‘Welcome’ ook ‘Kia Ora’ en de studentenwoningen hebben traditionele Maori-namen (zo ben ik bewoner van het Matipo-complex). Ik vond de aanwezigheid van de Maori-cultuur zo intrigerend, dat ik heb besloten het vak ‘A history of New Zealand’s Peoples’ te volgen. Verrassend genoeg richt het vak zich niet op de geschiedenis van de Maori’s, maar juist op de tweede helft van de 20e eeuw. Er wordt ingezoomd op de wijze waarop de Britse bevolking – die zich in de jaren 50’ na al jaren daar te zijn gevestigd nog altijd meer Brits dan Nieuw-Zeelands voelde – in redelijke saamhorigheid samenleefde met de Maori’s.

De docent zette echter vraagtekens bij de stelling dat er destijds sprake was van geslaagde wederzijdse integratie. Het leek meer op een soort gedoogbeleid jegens de Maori: de uitoefening van hun eigen cultuur werd omarmd, voor zover dat door de Britten als acceptabel en ‘leuk’ werd ervaren. Zo werd een uitvoering van de Haka (een traditionele dans, wereldwijd bekend van het Nieuw-Zeelands rugbyteam) ter gelegenheid van een bezoek van Koningin Elisabeth II zeer op prijs gesteld, maar andere gebruiken moesten de Maori’s toch maar in huiselijke kring blijven uitoefenen.

Liever politiek correct dan een cultuur wegdrukkenIk vraag me af of dit tegenwoordig heel anders is. In hoeverre wordt de Maori-cultuur als gelijkwaardig beschouwd in vergelijking met de dominante westerse cultuur? Of doen de Nieuw-Zeelanders niets anders dan hun voorouders in de jaren 50’? Hoewel ik het erg leuk en bijzonder vind om er deel van uit te maken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat alle Maori-rituelen en verwijzingen op de universiteit een vorm van politieke correctheid zijn, of zelfs als overcompensatie. Hoeanders is de verwelkoming van studenten aan de hand van mooie, lieve Maori-rituelen, dan een Haka-dans voor de Britse koninklijke familie?

Toch voel ik de behoefte om voorzichtig te zijn met zulke beweringen. In andere voormalig Britse overzeese gebieden (zoals Noord-Amerika en Australië) is de wijze waarop met het volk en de cultuur van de oorspronkelijke bewoners wordt omgegaan naar mijn inschatting nog altijd een stuk slechter verlopen dan hier in Nieuw-Zeeland. Bovendien heb ik te weinig gezien van hoe de Maori’s hier vandaag de dag écht leven. Ik baseer me nu enkel op verhalen over de armoede die ten noorden van Auckland onder hen heerst en op de hogere werkloosheidscijfers. Maar mogelijk heb ik het helemaal mis en omarmen de ‘westerse’ Nieuw-Zeelanders wel degelijk de cultuur van de oorspronkelijke bewoners van Aotearoa. En tja, liever politiek correct dan een cultuur wegdrukken.

hits 1265

{ Lees de 1 reactie }

Weer een interessant stukje geschreven Yannou! Leuk geschreven!

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.