Naar de toendra

20 juli 2018

Naar de toendra

Woensdag ben ik naar de toendra vertrokken. Na de landing in Chokurdakh moet ik eerst mee met de legerofficier die de paspoorten controleert om in een register te worden ingeschreven. Daar wacht ook Tatyana me op. Vervolgens naar het politiebureau om me daar ook te melden. Dan boodschappen doen. Sergey van het Instituut in Yakutsk, die nu het onderzoeksstation runt, heeft een flinke lijst met wensen gestuurd. Daarna eten bij Tatyana thuis (rauwe vis, oftewel ‘Indigirka salat’). Dan naar de rivier, de boodschappen in een speedbootje proppen, warme kleren en zwemvest aan, en varen. Het is koud, maar rustig weer, de rivier geeft geen problemen. Het water staat nog hoog van de sneeuwsmelt-overstroming maar is aan het zakken. Tegen middernacht komen we in een zonnig Kytalyk aan.

Tegen middernacht komen we in een zonnig Kytalyk aan.Het is druk, er zijn vijf Zwitserse collega’s uit Zurich, en drie Wageningers. Verder de zoon van Tatyana en een paar vriendjes. Ik neem mijn intrek in de ‘blue cabin’: het VU-lab annex slaapplaats. De petsjka, een klein ijzeren houtkacheltje is nog aan - warm welkom na de koude boottocht.

Zo’n petsjka wordt gestookt op drijfhout uit de rivier. Met de spichtige toendrastruikjes kun je geen vuur maken. Het drijfhout komt uit de taigabossen bovenstrooms en wordt uit de rivier gevist en gedroogd. Ieder jaar komt een vrachtboot een flinke voorraad brengen. Dan is het alle hens aan dek om de boot te lossen. Boomstam op je schouder en sjouwen. Als je het al koud had, krijg je het daar wel warm van. Verder draait het station op het moment vooral op zonne-energie.Weerstation op de toendra

Op de petsjka wordt ook gekookt. Daar zorgt een kokkin uit Chokurdakh voor, die ons een keur aan lokale specialiteiten voorzet. Gortepap, grutten, vis, pasta, vis, pasta en nog eens vis. Ik had verse wortelen meegebracht uit eigen tuin, die waren snel op want met zo’n dieet gaat iedereen van verse groenten dromen.

Vandaag aan het werk gegaan. Eerst ligt er een lijstje met vragen van onze technicus, die voorbereidingen aan het treffen is om het station volgend jaar weer te repareren na de overstroming van vorig jaar. Bij een eerste inspectie valt op hoe groot de schade is. Veel loopplanken, die de kwetsbare toendravegetatie tegen ons heen-en-weer geloop moeten beschermen, zijn weggespoeld. De meteotoren met de instrumenten van het weerstation is flink scheef gezakt en minstens dertig centimeter in de grond gezakt. Veel te doen dus.

Ik heb zelfs wel eens een dieselgenerator gerepareerdWerken in de toendra betekent veel improviseren, je moet van alle markten thuis zijn. Je moet instrumenten kunnen repareren, constructies van steigerpijpen in elkaar schroeven, timmerwerk, computers programmeren. Ik heb zelfs wel eens een dieselgenerator gerepareerd. En dan is er nog geen meting verricht en geen monster verzameld.

Er zijn hier geen experimenten zonder risico - alles kan mis gaan waardoor de fraaie beloften in je onderzoeksvoorstel in het water vallen. En als er iets stuk gaat is er geen backup, of zelfs maar geld voor vervanging. Dit wordt de tweede zomer zonder gegevens van de methaan-emissie.

Eigenlijk zou je ook een jaar of tien, twintig willen blijven meten om te zien of er werkelijk wat verandert, inplaats van alleen maar met modellen aan het rekenen te slaan. Maar de typische onderzoeksbeurs duurt maar vier jaar. Desondanks is het ons gelukt om dit vijftien jaar vol te houden, dit is de eerste onderbreking. Toch mooi dat het tot nu toe gelukt is om ons onderzoeksstation in de lucht te houden.

hits 650

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.