Mijn dip

22 november 2017

Mijn dip

Kort geleden ging ik voor vier dagen naar Nederland. Voor mijn uitwisseling had ik helemaal niet nagedacht over tussendoor naar huis gaan – op kerst na – maar voor nu kwam het goed uit. Mijn broers werden 18 jaar en mijn vriend was niet in de gelegenheid om naar Italië te komen. De dagen vlogen om en ik vond het werkelijk waar heerlijk om weer even thuis te zijn: lekker samen met mijn (schoon)familie, vriend, slapen in mijn eigen bed en het echte gevoel van ‘thuis zijn’ ervaren. Ik had niet verwacht zo van Nederland te genieten en toen ik eenmaal op Schiphol was, concludeerde ik als snel dat het eigenlijk veel te kort was. De hele vlucht naar Bologna heb ik zitten piekeren. “Ben ik voor m’n gevoel al klaar in Bologna? Is het eigenlijk wel goed zo, tweeënhalve maand in Italië? Is het een dipje en kom ik eroverheen? "Kom op Fiorella, stel je niet aan! Dit is wat je wilt en waar je al jaren van droomt!” flitste door mijn hoofd. En dat laatste is ook zo, alleen heb ik wel te maken met onverwachte heimwee naar huis. Ik besloot te denken aan al het mooie wat ik de afgelopen maanden al heb meegemaakt, het lekkere weer in Bologna, het fijne eten en de ervaring in het algemeen. Een nachtje lekker slapen en het zou weer over zijn, dacht ik.

Tot ik de volgende morgen naar de universiteit ging, mijn voordeur opende en middenin de sneeuw stond. Sneeuw?! Ik was stomverbaasd. Ik was daar totaal niet op voorbereid – ik heb de hele dag in mijn schoenen gezwommen omdat die niet waterdicht waren – en werd er oprecht chagrijnig van. Na meerdere regenbuien en een paar keer bijna uitgegleden te zijn, voelde ik mij opeens een heel klein mens in een grote, vreemde stad. Bovendien was er een nieuw vak begonnen en snapte ik er helemaal niets van. Ook heb ik veel moeilijkheden met het lezen van academische literatuur in het Italiaans en kom ik maar niet vooruit met het leren voor de tentamens in december. Kortom, ik zag het even niet meer zitten hier.

Ik voelde mij opeens een heel klein mens in een grote, vreemde stad

De dag daarop was de sneeuw letterlijk voor de zon verdwenen en begon het hier weer te lijken op het Bologna en Italië waar ik zo van houd. Ik kreeg meteen meer energie en zin om van alles te gaan doen. Ik besefte opeens dondersgoed dat ik van mijn tijd hier moet gaan genieten, aangezien het feest over zeven weken alweer is afgelopen. En dat is nog maar heel kort. Toch had ik niet verwacht mij zo te gaan voelen, en daar ben ik heel verbaasd over. Ik denk dat het voor eenieder die overweegt ooit in het buitenland te gaan studeren belangrijk is om te realiseren dat een uitwisselingsperiode niet altijd over roosjes gaat. Het is niet altijd alleen feesten, reizen en plezier maken: soms voel je je ook rot, loopt de universiteit niet helemaal op rolletjes en verlang je even naar huis. En die heimwee? Vervelend, maar wat mij betreft ook een mooi signaal waaruit je kunt concluderen dat het in Nederland en thuis gewoon heel fijn is.

hits 620

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties