Koningen van sneeuw en ijs

02 februari 2018

Koningen van sneeuw en ijs

‘VU-student wint Europese kampioenschappen schaatsen’ luidde de kop van een Advalvas-post op 9 januari jongstleden. Die nieuwspost had ik destijds snel gescand en ergens in mijn brein onder het luikje ‘zijdelings de hoogtepunten van nationale sporters in de gaten houden, vind ik leuk’ opgeslagen.

Onlangs zag ik de film ‘I Tonya’ op het Internationale Filmfestival Rotterdam. De film vertelt het werkelijk krankzinnige leven van Amerikaanse kunstschaatskoningin van de jaren tachtig, Tonya Harding. Tegen het licht van de beruchte aanslag op haar concurrente Nancy Kerrigan in 1994 (waarvan Harding medeschuldig werd geacht), onthult de film op tragikomische wijze het geharde leven van deze gevallen ijskoningin (mishandeld door zowel moeder als partner). ‘I Tonya’ is humor, tragiek en briljante montage harmonieus tot één geheel geregisseerd en verdient daarom alleen al een glorieus glimmende Oscar. Harding als topsporter, haar bikkelharde trailer trash-opvoeding, haar totaal non-conformistische, onbehouwen en niet schaatsprinsesachtige voorkomen. Ze was álles wat een American Family niet representeerde. Ondanks dat bulderde ze op het ijs like nobody else en ramde ze keihard door het leven op karakter. Zonder liefde, zonder oprechte support van haar directe omgeving. Ja, ondersteuning vol opportunisme en harde klappen, dat wel.

Hij vertelt zo, dat de ambitie dwars door alle lastige obstakels heen radieert

Laatst zat Chris Vos bij Eva Jinek aan tafel. Een negentienjarige snowboarder die straks voor de tweede keer deelneemt aan de Paralympische Spelen en die door een ongeluk sinds zijn vijfde plexusletsel heeft (totale verlamming in zijn rechterbeen). Hij mist dus een bil (!) maar knalt ondertussen met zijn snowboard mooi wel alle zwarte pistes kapot dankzij een vernuftig kunstbeen. Een Bibian Mentel (Paralympisch Sporter van het jaar 2014), maar dan 3J (jongen, jonger en joviaal). Chris Vos, een negentienjarige gebutste en opgelapte jongen die over zijn taaie trainingen en pijn vertelt, maar wel zo, dat de ambitie dwars door alle lastige obstakels heen radieert. Aangevuld met de luxe van een warm nest en dito onvoorwaardelijke steun. Dat wist de regie bij Jinek ook: zijn zichtbaar geëmotioneerde vader een paar keer goed ingezoomd in beeld. Mij hadden ze allang: ik postte vrij direct een ode aan Vos de Dappere op de Twitters. 

Enfin. Toen ik deze column schreef, besloot ik even iets zorgvuldiger het nieuwbericht van die VU-student, Esmee Visser, te lezen. Daar las ik dat de VU heel flexibel met haar meebeweegt in het combineren van haar studie farmaceutische wetenschappen met topsport. Naast het feit dat Visser sowieso met heel veel plezier alle stress van zich af schaatst. Prima ingrediënten die haar hielpen de Europese titel te pakken. Altijd weer mooi om die gedrevenheid bij sporters te zien. Intrigerend ook waar ze vandaan komen, de bron van waaruit ze acteren. Of het nou van een compleet vernaggelde opvoeding is, het terugvechten na een heftig ongeluk of juist in de context van onbezorgde vrijheid; hun blik is immer voorwaarts.

Esmee, Tonya en Chris: ze kennen elkaar niet, weten van elkaar ook niet hoe taai of hoe vrij er naar de overwinning is gebuffeld. Maar ze zouden het zomaar eens heel goed met elkaar kunnen vinden.

hits 2171

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.