Kip-zonder-kop-stagiair

21 december 2017

Kip-zonder-kop-stagiair

Afgelopen week zat ik precies op de helft van mijn zes maanden durende stage bij Mentrum, een spoedeisende kliniek voor ernstig psychiatrische patiënten in Amsterdam.

Mijn taken als stagiair bestaan uit het begeleiden van groepen, voeren van individuele gesprekken, diagnostiek (verschillende onderzoeken en vragenlijsten afnemen), verslagen schrijven en tot slot neem ik deel aan de verschillende interdisciplinaire overleggen die elke ochtend plaatsvinden. Bij Mentrum werken psychiaters, arts-assistenten, co-assistenten, verpleegkundigen en psychologen nauw samen. Klinkt als een heleboel. Dat is het ook!

Sinds wanneer ben ik qualified om een groep te begeleiden? HELP Eind augustus, als net nieuwe stagiair, zal ik eerlijk toegeven, was ik toch even overdonderd. Niet door de patiënten, maar door het hele team waar je in valt. Wat een hoop mensen. Wat een groot gebouw. Hoe vind ik hier de weg zonder te verdwalen?! Sinds wanneer ben ik qualified om een groep te begeleiden? HELP. Als een kip zonder kop zat ik de dag voor ik een groep moest leiden nog net niet rechtop in bed van de spanning. Inmiddels kan ik met heel veel blijdschap zeggen dat ik niet meer als kip zonder kop rondloop, maar als kip mét kop. Waar ik aan het begin van mijn stage al nerveus werd bij het idee dat ik die middag een groep moest gaan leiden, stap ik nu relaxed een groep in. Ook weten de artsen en psychiaters me inmiddels te vinden (misschien wel iets té goed – mijn agenda zit 1 week van tevoren al helemaal vol, wat niet zo handig is bij een spoedeisende kliniek waar opnames en opdrachten op de dag zelf er nog bij komen).

Ik kom trouwens nog even terug op de patiëntenpopulatie waar ik mee te maken heb. Klonk heftig zeker, toch? Ik zal niet ontkennen dat ook ik het idee van ernstig psychiatrische patiënten van tevoren een beetje spannend vond. Wat kon ik verwachten? Iedereen heeft zo zijn beeld van ‘psychiatrische patiënten’. Daar kan ik nu mooi dieper op in gaan!

De mensen die onder het kopje psychiatrisch patiënt vallen zijn ook normale mensen

De patiënten die ik begeleid zeggen meer dan eens een gevoel van discriminatie en afsluiting van de ‘gewone’ wereld te ervaren. Dit ervaren zij, omdat de stempel psychiatrisch patiënt veel mensen angst aanjaagt. Misschien wel door onbegrip? Onwil? Onmacht? Hoe dan ook, ik hoop dat ik door te praten over hoe patiënten mijn leven hebben verrijkt, een beetje een positiever beeld kan schetsen. Positief ben ik namelijk zeker.

De mensen die onder het kopje psychiatrisch patiënt vallen zijn ook normale mensen. Mensen met een familie, mensen met dromen, mensen met wensen, net als jij en ik. Mensen van wie ik ontzettend veel geleerd heb, doordat iedereen met zijn eigen achtergrond en ervaringen komt.

(Filosofisch uitstapje: Wat is normaal?)

 Ik voel me door mijn stage en contact met patiënten verrijkt als mens. Iets waarvan ik hoop dat mensen het van mij over kunnen nemen. Als je open staat voor contact (ook met het onbekende), komt er zoveel naar je toe!

hits 1549

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties