Hoe je een dier moet doden

21 november 2017

Hoe je een dier moet doden

Een vogel vloog zich dood tegen het kantoorraam. Ik was net uit dat raam aan het staren, mijmerend over hoe het komt dat ik altijd zo’n ingewikkelde afhankelijke variabele kies, toen het gebeurde. Een donkere vlek en toen die knal. Hard, maar duidelijk veroorzaakt door iets levends, iets zachts. Het raam trilde nog na.

Enkele weken geleden lag er bij de fietsenstalling op de VU een halfdode vogel. Zijn nek was gebroken, uit zijn buik liep bloed, zijn borstkas ging snel op en neer. Ik moest denken aan toen ik in de D-tjes zat en bij het warmlopen een halfdode merel vond. Het hele team verzamelde zich rond de merel. Iemand zei dat het dier uit zijn lijden moest worden verlost. Een zin die indruk maakte. Een meisje zei dat zij het wel zou doen (ze komt uit een slagersfamilie, maar ik weet niet of dat meespeelde). Ze nam het schokkende lijfje in haar handen, sjokte naar de zijlijn, zwiepte haar stick naar achteren alsof ze een bal moest uitslaan en veegde achteraf haar handen af aan haar trainingsbroek. “Zo dood je een dier”, zei ze. Nog een zin die indruk maakte. Ik moest ook denken aan mijn deeltoets, waar ik al laat voor was en die ik absoluut moest halen. Ik was een beetje boos op de vogel. Dat-ie nou net op mijn toch al moeilijke dag aangereden moest worden en dat juist ik hem moest vinden, ik, al meer dan de helft van mijn leven vegetariër, zo duidelijk niet in staat een dier te doden. Ik zette mijn fiets weg en liep van de vogel weg, naar mijn lokaal. De hele dag nog dacht ik aan de vogel. Mijn deeltoets verpestte ik.

De watersnip lag te stuiptrekken op het balkon

De dode vogel op kantoor bleek naast een watersnip ook nog niet helemaal dood te zijn. Hij lag te stuiptrekken op het balkon. Mijn collega’s en ik waren het erover eens dat we het dier uit zijn lijden moesten verlossen. We waren het niet eens over wie dat moest doen. “Jij houdt toch zo van dieren?” zei collega 1. “Jij eet toch dieren?” vroeg ik. Collega 4 wees naar de watersnip en zei: “Te laat.”

Iemand kende nog wel iemand die net succesvol een cursus vogelopzetten had afgerond. De watersnip staat nu op ons kantoor. Bij het raam, alsof er niets gebeurd is, met een bolle borst die vol leven lijkt. Ter herinnering aan hoe je een dier moet doden: alleen als het uit zijn lijden moet worden verlost en dan zo snel mogelijk.

hits 543

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties