Gratis tijd

05 september 2018

Gratis tijd

Ik leg de huisarts mijn klachten voor.
“Hoe oud ben je?” vraagt ze.
“25”, antwoord ik.
Ze zegt: “Niet schrikken, maar ik wil graag een uitstrijkje maken. Zodat we baarmoederhalskanker kunnen uitsluiten.”
Ondanks de waarschuwing schrik ik toch. “O”, zeg ik, “oké.”
Ze brengt de eendenbek in, neemt een PAP-test, schrijft mijn naam en geboortedatum op een klein bakje waarin ze het wattenstaafje opbergt, schroeft de dop dicht, glimlacht naar me.
“Eh”, zeg ik, “hoe zag het eruit?”
“Over vier à vijf dagen hebben we de uitslag”, zegt ze.
“Kun je er niet nu al iets over zeggen?” vraag ik.
“Over vier dagen hebben we de uitslag”, herhaalt ze. “Bel maar.”
“Bedankt”, zeg ik, ik schud haar de hand, “tot dan.”

Als ik buiten kom, is het eerste dat ik denk: ik ga dood. Ik bel mijn vader en mijn vriendje. Ik zeg hen niet dat ik denk dat ik doodga, maar speel een flinke versie van mezelf. Ik zeg dingen als: ja, het zal wel meevallen, komt bijna niet voor op deze leeftijd, waarschijnlijk is het niets, je hoeft niet naar huis te komen, haha nee het gaat wel. Als ik heb opgehangen, schiet ik een koffietentje binnen en maak de fout die alle mensen die denken dat ze kanker hebben maken: ik tik in ‘overlevingskans baarmoederhalskanker’ en laat me naar gezondheidsplein.nl navigeren. Na een kwartier scrollen en lezen weet ik zeker dat ik kanker heb én waarschijnlijk doodga.

De vier dagen waarop ik wacht op de uitslag, laveer ik tussen denken dat ik doodga en denken dat er niets aan de hand is. Denken dat ik me aanstel en denken aan dat de huisarts wel een beetje bezorgd keek. Denken dat ik me hartstikke goed voel en denken aan dat ik de laatste tijd veel blauwe plekken heb, en had dat niet iets met kanker te maken? Tussen het denken door kijk ik films en documentaires die ik wegens tijdgebrek al jaren voor me uit bleef schuiven, begin aan boeken die niet nuttig zijn maar ik wel leuk vind en zie alleen maar de mensen van wie ik energie krijg, zeg al het andere af.

Wachten op een uitslag die je leven kan veranderen is een bijzondere vorm van gratis tijd

Ik hoorde een moeder eens zeggen: “De mooiste tijd van mijn leven was toen mijn zoon anderhalve week te laat geboren werd. We speelden de hele dag spelletjes, keken films en dronken thee. Ik ben nog nooit zo rustig geweest. Ik wist dat hij zou komen, maar ik kon niets doen. We noemden het mijn gratis tijd: ik kon alleen maar wachten en leuke dingen doen.”

Wachten op een uitslag die je leven kan veranderen is een bijzondere vorm van gratis tijd. Geconfronteerd met de mogelijke nabijheid van de eindigheid van mijn leven, wil ik opeens wél tijd maken om spelletjes te spelen, films te kijken, boeken te lezen. Met de gedachte in mijn hoofd dat dit weleens de laatste vier sowieso zorgeloze dagen zouden kunnen zijn, vraag ik me steeds af: wat heb ik de afgelopen twee jaar nou gedaan? Waarom heb ik me zo druk gemaakt over groepspapers en wel of niet een 8 halen? Waarom heb ik zo veel gewerkt, zo veel nieuwsbrieven geschreven, zo veel persberichten? Waarom heb ik geen Spaans geleerd? Waarom ben ik niet in Barcelona gaan studeren? Waarom heb ik geen rare extra vakken gekozen? Waarom heb ik niet meer leuke dingen gedaan? 

Na vier dagen wachten bel ik de huisarts. Er is voor nu niets aan de hand, maar ze houden me graag op de radar. “Kom over een half jaartje maar weer terug”, zegt ze, “dan kijken we verder.”
Ik hang op, slaak een zucht. Mijn gratis tijd: het wordt me in de schoot geworpen. Ik kan alleen maar wachten en leuke dingen doen.

hits 1149

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.