06 april 2016

Een slechte week voor Trump

“Europe is a big place”, betoogde de ‘denker’ en Republikeins presidentskandidaat Donald Trump onlangs. Dat klopt, maar een grote plek om wat te doen? Het bezoeken van culturele hoogtepunten, het opvangen van vluchtelingen? Nee, groot genoeg om ergens een kernbom te kunnen laten vallen, mocht het nodig zijn. The Donald was er kennelijk opnieuw op uit om te laten zien dat er met deze alfaman niet te spotten valt. Dat buitenlandse leiders hem vooral als onberekenbaar moeten beschouwen. En dus wilde de New Yorkse vastgoedmagnaat niet uitsluiten dat hij kernwapens zou kunnen inzetten in ‘big place’ Europa. Maar goed, de meeste Republikeinse kiezers maken zich niet zo druk over ons continent.

Een electoraal schadelijker uitspraak liet Trump zich in dezelfde week ontvallen. Hoewel hij eerder pro-choice was, vond hij nu dat vrouwen die kozen voor een abortus daarvoor gestraft dienden te worden. Dit voorstel, dat hij schielijk weer introk, ging zelfs de pro-life beweging, oftewel de fanatieke Amerikaanse anti-abortusbeweging, te ver. Het was dus volgens de media een bad week voor Trump.

De aantrekkingskracht van Trump op boze blanke mannen blijft groot

Vervolgens won kandidaat Ted Cruz ook nog de voorverkiezingen in de staat Wisconsin. De anti-Trumpcampagne van het Republikeinse establishment lijkt dus zijn eerste vruchten af te werpen. Maar of dit echt een keerpunt zal zijn, zoals Cruz claimt, is toch nog maar de vraag. De kans op een zogeheten contested convention, waarbij niet een van de kandidaten de absolute meerderheid haalt, is weliswaar groter geworden maar de aantrekkingskracht van Trump op boze blanke mannen die zich bedreigd voelen door globalisering en immigratie en de elite in Washington spuugzat zijn, blijft groot. Overigens is Cruz, die zich eerder ook graag als anti-establishment presenteerde en vaak bijna net zo extreem is als Trump, voor de Republikeinse elite slechts de minste van twee kwaden.

Bij de democraten kreeg koploper Hillary Clinton ook opnieuw een klap te verwerken. In Wisconsin boekte haar ‘socialistische’ opponent, Bernie Sanders, de zesde overwinning van de laatste zeven voorverkiezingen. Waar de primaries bij de Republikeinen een ongekend circus zijn, waarin we elke week weer vergast worden op een nieuw dieptepunt, is de democratische race vooral ongekend wegens het succes van Sanders die als kandidaat eigenlijk maar één boodschap heeft: Amerika’s extreme ongelijkheid moet teruggedrongen worden door de macht van de economische elite en de ‘miljardairsklasse’ te breken. Vooral die laatste conclusie is radicaal te noemen en maakt dat de ‘politieke revolutie’ die Sanders zegt te leiden, meer is dan alleen verkiezingsretoriek.

De recente onthullingen in de Panama Papers plaatsen de strijd van Sanders tegen de machtselite van de superrijken nog eens in een actueel daglicht. Zijn campagne speelde dan ook meteen handig in op de vaak corrupte internationale elite die miljoenen en soms miljarden wegsluist naar de Bahama’s of de Maagdeneilanden – vaak via de draaischijf van onze buren op de Zuidas.

Zo gaat in beide races de revolte tegen de elite, die in Iowa op 1 februari begon, gewoon nog even door. Het maakt deze presidentsverkiezingen tot de interessantste in tijden.

De auteurs doceren internationale betrekkingen bij de afdeling Bestuurskunde en Politicologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en zijn de auteurs van American Grand Strategy and Corporate Elite Networks: The Open Door since the End of the Cold War (Routledge, 2016).

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.