31 oktober 2016

Clinton’s e-mailblues

Of waarom zelfs een presidentskandidaat die opschept over aanranding toch niet kansloos is

Een week is lang in de politiek zeggen ze. En dat geldt al helemaal in deze misschien wel meeste krankjorume presidentsverkiezingen ooit. De laatste keer dat we op deze plek schreven leek het toch nog spannend te worden voor Clinton en kroop Trump (niet letterlijk!) steeds dichterbij. Even later kwam de über-narcist in wat een vrije val leek door de zogenaamde pussygate affaire. Maar op het moment dat we dit schrijven staan alle schijnwerpers weer op Clinton wegens wat gerust e-mailgate genoemd mag worden. Al lijkt Clinton nog steeds op een overwinning af te stevenen (maar je moet dus altijd voorzichtig zijn met voorspellingen, zoveel is dit verkiezingsseizoen wel gebleken), we mogen Trump opnieuw nog niet afschrijven en de laatste schandalen werpen hoe dan ook een lange schaduw vooruit op wat nog steeds een waarschijnlijke Clinton presidency is.

Racisme en seksisme, nou ja vooruit dan maar, maar kom niet aan de hoeksteen van het Amerikaanse gezin

Maar terug naar wat Trump zelf afdeed als ‘kleedkamergepraat’. Waarom was dit nu de spreekwoordelijke druppel die ook veel prominente Republikeinen afstand deed nemen? Dit terwijl Trump niet alleen vrouwen al talloze malen beledigd had maar ook gehandicapten belachelijk had gemaakt, Mexicanen verkrachters had genoemd, alle moslims op een terroristische hoop had gegooid, enzovoort. Misschien enerzijds wegens het puritanisme van een deel van de Amerikaanse natie. Als je een Amerikaanse presidentskandidaat, wiens vrouw op dat moment zwanger was, op een tape hoort zeggen over een getrouwde vrouw: “I did try and fuck her”, dan schokt dat niet alleen de Amerikaanse gevoeligheden als het om ‘expletives’ gaat (er werd veel weggepiept op de Amerikaanse tv); het is ook een aanslag van formaat op de nog steeds door veel Republikeinen - in ieder geval met de mond beleden – ‘family values’. Racisme en seksisme, nou ja vooruit dan maar, maar kom niet aan de hoeksteen van het Amerikaanse gezin. Anderzijds is vanuit het Democratische kamp terecht opgemerkt dat dit nog verder gaat omdat Trump hier niet alleen vulgair is, maar hij met uitspraken als ‘you can do anything  [when you are a star] grab them by the pussy’ gewoon opschept over aanranding (waarvan hij vervolgens ook door verschillende vrouwen publiekelijk van beschuldigd is).

Waarom heeft het toch zo lang geduurd voordat Trump in de nesten zat?

Toch kun je je afvragen waarom het zo lang geduurd heeft voordat Trump echt zo in de nesten kwam, en waarom hij nog steeds in veel polls boven de 40 procent uitkomt en kennelijk dus nog altijd het vertrouwen geniet van 4 op de 10 Amerikanen en van een meerderheid van de Amerikaanse mannen. Er zijn tijdens deze campagne al tientallen uitspraken geweest van de voormalige reality-tv ster die voorheen iedere andere kandidaat al lang de das om zouden hebben gedaan. Dat dit niet is gebeurd en Trump nog altijd niet definitief verslagen is, zegt iets over de aantrekkingskracht van Trump als celebrity en over hoe hij de onvrede die nu zo manifest is geworden weet te mobiliseren. Maar het zegt ook iets over de zwakte van Clinton als kandidaat.

De meest acute zorg van Clinton lijkt op dit moment echter de eind vorige week bekend gemaakte beslissing van de FBI om het eerdere strafrechtelijke onderzoek naar Clinton’s eigen e-mails uit haar tijd als minister van Buitenlandse Zaken te heropenen. Dat dit tien dagen voor de verkiezingen gebeurt, is op zijn minst opmerkelijk te noemen en de Democraten spreken van ongewenste beïnvloeding van de verkiezingen. Sommigen roepen om het ontslag van FBI-directeur Comey, die deze ongelooflijke ‘plot twist’ in een brief aan het Amerikaanse congres aankondigde, zonder enige details te geven op grond waarvan een heropening nu gerechtvaardigd is.

De intriges van House of Cards worden hier overtroffen door de werkelijkheid

Voor wie het nu allemaal wat duizelt – niet gek nu de ontwikkelingen elkaar zo snel opvolgen – is het goed te verduidelijken dat er op dit moment feitelijk twee soorten e-mailgates zijn. Het onderzoek van de FBI betreft Clinton’s eigen e-mails van haar tijd als minister. Daar is het schandaal dat zij destijds tegen de regels in besloot alle communicatie vanaf een eigen privéadres te doen op een privéserver in plaats van de beveiligde overheidsmail te gebruiken. Op die manier hadden wel eens staatsgeheimen op straat kunnen liggen. Na onderzoek concludeerde de FBI eerder dat de vele tienduizenden e-mails geen echt staatsgevoelige informatie bevatten. (Tot frustratie van de Trump-aanhangers, die zich er desondanks niet van lieten weerhouden om al maanden bij elke Trump-bijeenkomst “lock her up” te scanderen.) Daarmee leek de kous af. Althans zo werd vurig gehoopt door het Clinton-team.

Maar nu heeft de federale recherche kennelijk aanwijzingen dat dat misschien toch anders ligt, dankzij naar verluidt, ja je verzint het niet, het onderzoek naar een andere oversekste politicus, de ex van Clinton’s naaste medewerker Huma Abedin, Anthony Weiner (hier het verhaal voor de liefhebber en de recentelijk uitgebrachte documentaire Weiner). De intriges van House of Cards worden hier overtroffen door de werkelijkheid. Ook zonder deze laatste shocker was het het campagneteam al lang duidelijk dat ze nog heel veel last konden krijgen van Clinton’s drieste beslissing al haar e-mails privé te bewaren. Driest, of zoals weer een andere naaste Clinton-adviseur, Neera Tanden, het noemde: “fucking insane”.

Dit tweede e-mailschandaal zegt veel over wat voor kandidaat Clinton is

Dit laatste, naast nog vele andere sappige details, weten we weer dankzij het tweede e-mailschandaal dat de Clinton-campagne nu teistert en koren op de molen is van Trump.  Wikileaks, dat Clinton’s leven ook al zuur maakte toen zij nog minister onder Obama was, publiceert sinds 7 oktober dagelijks bakken met e-mails uit het hart van Clinton’s campagneteam, gehackt van de account van Clinton’s campagnevoorzitter John Podesta, een door de wol geverfde insider van het politieke Democratische establishment. Het zijn er nu al meer dan 25 duizend en Wikileaks heeft aangekondigd ermee door te gaan tot alle 50 duizend mails die ze in hun bezit hebben, gepubliceerd zijn - waarschijnlijk vlak voor de verkiezingen. Team Clinton en ook de Obama-regering geven de Russen de schuld, maar dat weerhoudt de media er niet van de inhoud van de mails breed uit te meten nu het verhaal over Trump als ‘sexual predator’ alweer wat naar de achtergrond is verdwenen. En hoe schandalig het gedrag van Trump ook, deze aandacht is zeker terecht want het zegt veel over wat voor kandidaat Clinton is. En net als Trump zelf stemt het niet vrolijk over de staat van de Amerikaanse democratie. Meer hierover in ons laatste blog voor de verkiezingen.

 

De auteurs doceren internationale betrekkingen bij de afdeling Bestuurskunde en Politicologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam en zijn de auteurs van American Grand Strategy and Corporate Elite Networks: The Open Door since the End of the Cold War (Routledge, 2016).

hits 2

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.