Blogs & columns

“De VU heeft geen start-ups.” “De VU is niet maatschappelijk betrokken.’’ Dit zijn uitspraken van VU-studenten die mij pijn doen.

Studeren: ja of nee? Een masteropleiding: ja of nee? Een promotieonderzoek doen: ja of nee? Verder in de wetenschap met een postdoc: ja of nee?

Aan de kunstacademie studeerde ik met iemand die zich altijd schaamde. Wanneer ze over straat liep, een vraag stelde, boodschappen of buikspieroefeningen deed, de was ophing, een gesprek aanging.

Op zomaar een druilerige avond woon ik een algemene ledenvergadering van een vereniging bij: de werking van de democratie op microschaal. Of beter gezegd, de paradox van de democratie.

Since my first week in Amsterdam I have worked at a hotel that prides itself in having a great variety of guests.

De voorzitter vraagt: vinden jullie het onderwijsprogramma A Broader Mind waardevol? En waarom? Wat hebben studenten nodig in deze tijd?

I want to focus this column on student wellbeing.

Iedereen droomt weleens van een wereld zonder oorlog.

It’s a man’s world” hoor je nog weleens op de universiteit. Maar als ik tijdens mijn colleges de zaal inkijk, moet ik veel moeite doen om een man te ontdekken.

De telefoon gaat. Een extern nummer. Ik schrik een beetje, werkcommunicatie gaat tegenwoordig vooral via mail. Een beetje aarzelend neem ik op. “Hallo?” O wacht, hoe ging het ook alweer?

I have finals and don’t have enough time to analyze any socio-politically titillating topics in Dutch culture, but the Dutch are always asking me about their quirks.

Ik heb vaak het gevoel bedreigd te worden in mijn bestaan. Die bedreiging zit meestal in heel kleine dingen, zoals een overheid die vindt dat ik de houtkachel het huis uit moet doen.