16 januari 2019

De fietsenmaker

reacties 1

Wat ik zo leuk vind aan Amsterdam is dat elke wijk een soort dorp is. Ik bedoel: het is een grote stad, maar eigenlijk bestaat die gewoon uit heel veel kleine dorpjes. Ik heb in mijn dorp een plek waar ik bloemen koop, een plek waar ik graag de krant lees en eentje waar ik koffie haal. Op straat groet ik de mensen die ik uit mijn zelfgevormde dorp herken en maak praatjes met mijn favoriete ondernemers. Onder die favoriete ondernemers is mijn fietsenmaker.

Zijn zaak is afgeladen met onderdelen van gemaakte fietsen: verroeste bellen, lekke banden, gebogen spaken, gebroken kettingen. In de hoeken staan oude radio’s, camera’s en koelkasten. Er klinkt een constant gezoem, getik en geratel. Over de breedte van het pand heeft hij kerstlampjes opgehangen die af en toe flikkeren omdat ze hun spanning delen met zoveel andere apparatuur. Als hij je fiets maakt, wat in het geval van mijn oude Gazelle vrij vaak is, mag je plaatsnemen op een oude bureaustoel en krijg je een kopje muntthee, zo sterk dat de thee zwart ziet.

Laatst reed ik mijn ketting kapot, precies in de straat van zijn winkel. Ik liep naar zijn zaak en zag dat hij een bordje op zijn deur had geplakt waarop geschreven stond: ‘Ik werk zo weer.’ Wat onduidelijk, dacht ik, meestal zie je een bordje met: ‘Over 5 minuten terug.’ Ik keek door de glazen deur naar binnen en zag hem zitten. Ik zwaaide. Hij zwaaide terug. Ik tikte op mijn pols, waar ik geen horloge draag maar wat toch het universele gebaar is voor ik-heb-haast en wees op mijn fiets. Hij wees naar zijn bordje. Ik overwoog naar een andere fietsenmaker te lopen, maar bedacht dat ik dan ook nog minstens een kwartier bezig zou zijn en besloot te wachten. Toen hij na een tijdje de deur opendeed en het bordje weg haalde, maakte hij een buiging en zei: “Welkom.”

Binnen was het warm. Een elektrisch kacheltje loeide in de hoek. Er stond een Turkse radiozender met operamuziek aan. Ik ging in de oude bureaustoel zitten en nipte van mijn bittere thee. “Ik moet om 11 uur ergens zijn”, zei ik, “red ik dat?” Hij keek me niet aan, brak met zijn handen mijn kettingkast open en zei: “Redden is voor brandweermannen.” Ik sms’te een studievriendin dat ik de werkgroep misschien niet zou halen. ‘Ik kom zo snel als ik kan’, schreef ik.

Het maken van mijn ketting duurde eindeloos lang. De klok tikte de minuten die ik nodig had om nog op tijd te komen genadeloos weg. Mijn fietsenmaker zong uit volle borst met de radiozender mee. “Dit vind ik een geweldig lied”, zei hij, zichtbaar ontroerd. “Ik moet…” begon ik. “Nog een kopje thee drinken”, vulde hij behulpzaam aan, terwijl hij met zijn pons richting de theepot wees.

Toen ik met mijn gemaakte fiets eindelijk de deur uitstapte, wees ik op het bordje waarop ‘Ik werk zo weer’ stond. “Wat is dat nou?” vroeg ik.
“Een cadeautje aan mezelf”, zei hij, “Een beetje vrije tijd.” Hij maakte een buiging en liet me uit.

Op de fiets, veel te laat voor college, besefte ik dat dat precies was wat ik ook van hem gekregen had: een klein beetje vrije tijd. Op de grens van mijn wijk en een andere wijk trapte ik op de rem en keerde om, terug mijn dorp in. Die middag kocht ik bloemen, haalde koffie, las de krant en maakte praatjes met mijn buren. Zo werd de middag een cadeautje aan mezelf. ‘Waar blijf je?’ sms’te mijn studievriendin. ‘Ik werk zo weer’, schreef ik terug.

{ Lees de  reacties }

hits 177
Door Jody Deijlen op 24 januari 2019

Beste Sanne Pieters,
Elke keer als ik door de uitgang van de medische faculteit loop, werp ik een blik naar die ene pilaar. Elke maand wanneer er verandering optreed grijp ik mijn kans, ik grijp een Advalvas. En het eerste wat ik doe, eerlijk waar, is jouw column lezen. In de week die volgt, lees ik aan minstens twee mensen jouw verhaal voor. Ik vind jouw stukken echt heel mooi en hoop dan ook zeker meer te kunnen lezen. Je hebt een gave.
X Jody

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties.

Deze vraag is om te controleren dat u een mens bent, om geautomatiseerde invoer (spam) te voorkomen.