Wachten

01 december 2016

Wachten

Het leven van een spoorstudent (2)

Maandag was ik in de war. Compleet overtuigd dat de trein om 5 voor half ging. Als je hebt opgelet bij mijn vorige blog weet je dat de trein om 5 óver half gaat. Op het moment dat ik dit schrijf zit ik dus op een bankje te wachten. Op de trein die ook nog 10 minuten vertraging heeft.

Ik heb het dus voor elkaar gekregen om hier van 09:20 tot 09:45 te moeten wachten. Gelukkig niet in de spits (eerste uur geskipt). Dat wachten zet je wel aan het denken. Hoe veel uur in je leven ben je aan het wachten? Wachten op de trein, in de rij voor de koffie, in de rij voor het stoplicht en niet te vergeten: in de rij voor de lift.

De trein kwam eindelijk aan en ik ging zitten in de coupé bovenin. Ik wilde mijn laptop pakken toen ik besefte dat ik niet had ingecheckt. Ik heb een half uur op de trein gewacht en ben vergeten in te checken… M’n gedachten draaiden overuren en de paniek kwam op. Ik zou er in Alkmaar uit gaan om snel in te checken. O nee, in Alkmaar staan geen paaltjes op het perron. Dan zou ik omhoog moeten rennen naar de poortjes om eerst uit te checken en vervolgens weer in te checken. Wat een ellende.

Ik ren dus als een debiel uit het poortje en vervolgens rechtsomkeert

Maar, plot twist, aankomend op Alkmaar Centraal gebeurde er iets moois. Ik voelde een lichte schok en wist wat dat betekende: dit zou mijn dag gaan redden. De trein werd aangekoppeld aan een deel dat al in Alkmaar stond. Duurt me normaal veel te lang. Maar dit is mijn moment. Ik sprint de trein uit en vlieg de eerste beste NS-medewerker aan. ‘Meneer, ik ben vergeten in te checken. Kan ik heel snel naar boven rennen?’ In koor riepen beide mannen: ‘Je hebt twee minuten.’ ‘Wel aan de andere kant hè!’, werd me nog nageroepen. Dit begreep ik niet helemaal, maar tijd voor twijfel was er niet. Ik rende alsof mijn leven ervan af hing. Ondertussen had mijn brein de cryptische laatste boodschap ook begrepen. Ik moest eerst uitchecken om weer in te kunnen checken aan de andere kant van de poortjes. Ik ren dus als een debiel uit het poortje en vervolgens rechtsomkeert.

Verdwijnend in de trein vang ik nog een goedmoedig knikje van de mannen op. In de coupé waar ik uit sprintte, wordt mijn terugkeer opgemerkt. Een paar verbaasde blikken maar het maakt mij niet meer uit. De dag kon al helemaal niet meer stuk toen mevrouw de controleur langs kwam.

hits 3214

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties