Verbaasd, verontwaardigd en teleurgesteld

22 mei 2014

Verbaasd, verontwaardigd en teleurgesteld

“We hebben vijf prima kandidaten voor deze functie. Deze en komende week spreken we ze alle vijf. Met de kandidaten die doorgaan voeren we een tweede gesprek . En we willen ze ook wat proefteksten laten schrijven.” Mijn gesprekspartner kijkt me aan. “Wat vind je daarvan?” vraagt ze. Ik vermoed dat ik haar wat glazig aankijk. “Het verbaast mij nogal”, zeg ik. “Ik vind het een zware procedure voor een vrijwilligersfunctie. Dat had ik niet verwacht”

Ik heb gesolliciteerd op een vrijwilligersfunctie bij Natuurmonumenten. Ze zoeken een vrijwilliger die 1 à 2 dagen per week meewerkt in de webredactie en social media bijhoudt voor hun kinderprogramma Oerrr. Omdat ik Natuurmonumenten een warm hart toedraag, ik graag in deze branche een baan zou vinden en het opdoen van meer ervaring met social media nuttig is voor op mijn CV, heb ik gereageerd. Maar, zo blijkt al in het begin van het gesprek, ik ben niet de enige.

Afgewezen voor een vrijwilligersbaan,
het zal toch niet?

Het kennismakingsgesprek waarvoor ik werd uitgenodigd blijkt een heus sollicitatiegesprek. Tijdens het gesprek strijden gevoelens van verbazing,  verontwaardiging en lichte paniek om aandacht. Ik ben verbaasd dat ze vijf goede kandidaten hebben en er zo’n zware selectieprocedure tegenaan gooien. Deze verbazing slaat om in een lichte verontwaardiging. Een tweede gesprek, een opdracht, doe effe normaal zeg, het gaat om een onbetaald vrijwilligersbaantje! Ik weet helemaal niet of ik daar wel zin in heb. Vervolgens slaat deze verontwaardiging om in lichte paniek; ik vond het immers niet voor niets een goede zet en ik heb er echt wel zin in. En nu kan het maar zo gebeuren dat ik afgewezen word. Afgewezen voor een vrijwilligersbaan, het zal toch niet? Al deze gedachten in mijn hoofd helpen niet om enthousiast over te komen en scherp te zijn in het gesprek, ben ik bang.

Hoe ik denk over die een tot twee dagen, vragen ze me. Ik zeg dat ik een dag per week bij hun op kantoor wil komen werken. En dat ik er de andere dagen van de week vanuit huis ook wel een uur of twee uur aan kan besteden. Of had ik nu heel enthousiast moeten zeggen dat twee dagen geen probleem is en dat ik indien nodig ook nog wel meer tijd erin wil stoppen? vraag ik me af nadat ik dit gezegd heb.

“Eind mei hoor je van ons”, beëindigt een van de dames het gesprek. Ik sta op en schud de twee dames de hand. “Het lijkt me echt heel leuk om te doen”, zeg ik en probeer daarbij overtuigend en enthousiast te glimlachen.

Op de terugweg naar huis ben ik nog steeds verbaasd en verontwaardigd. Maar ik voel me vooral ook teleurgesteld. Dit wordt het waarschijnlijk niet. Ik denk dat ik geen heel goede indruk heb achtergelaten. Nou, graag of niet hoor!, schiet er door mijn hoofd. Maar niet veel later zit ik te overdenken of ik misschien nog een enthousiast mailtje met een paar proefteksten moet mailen. Zou ik zo de boel nog kunnen redden? Ach, laat ook maar. Er is vast iemand met meer webredactie-ervaring, meer tijd en een enthousiastere reactie.

Eerst maar eens weekend vieren en het laten bezinken, vermaan ik mezelf. Gelukkig is het prachtig weer, dus rij ik door naar het strand, waar ik alle negatieve gedachten uit mijn hoofd laat waaien. Dat doet me goed!

hits 5507

{ Lees de 1 reactie }

Bij een vluchtelingenorganisatie in Utrecht, was ik als vrijwilliger aangenomen... Totdat men ineens een aantrekkelijkere stagiaire vond... Het gaat hard achteruit met het vrijwilligerswerk in Nederland....

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties