Succesvolle wetenschappers zijn mislukkelingen

16 december 2016

Succesvolle wetenschappers zijn mislukkelingen

November was wat mij betreft geen topmaand. Dat lag niet alleen aan de verkiezing van Trump, het overlijden van Leonard Cohen, of aan het feit dat in mijn eerstejaarscursus ondanks de vernieuwde colleges toch weer een hoop onvoldoendes waren. Van al die dingen word je ook niet vrolijk, maar mijn humeur werd pas echt verpest toen ik een e-mail kreeg met daarin de mededeling dat mijn onderzoeksvoorstel voor een miljoenen-megasubsidie niet gehonoreerd zal worden. Afgewezen, ondanks de positieve oordelen van de referenten!

Nou hebben wetenschappers een behoorlijke dikke huid wat afwijzingen betreft. Ze moeten wel, want sollicitaties, publicaties en acquisitie worden allemaal gekenmerkt door hevige concurrentie en dus een lage slagingskans. Voordat een artikel gepubliceerd wordt, is het naar alle waarschijnlijkheid al verschillende keren afgewezen door andere tijdschriften. Een beursaanvraag heeft gemiddeld een kans van minder dan 15 procent om gehonoreerd te worden. Dat is nog erger dan het klinkt. Het betekent bijvoorbeeld dat een succesvolle onderzoeker met vijf mensen op extern onderzoeksgeld, ook 30 voorstellen heeft geschreven die NIET gefinancierd zijn. 

Kortom, succesvolle wetenschappers zijn mislukkelingen.

Wetenschappers hebben een behoorlijke dikke huid wat afwijzingen betreft

Merkwaardig genoeg krijgt dit nauwelijks aandacht. Een paar maanden geleden heeft een Amerikaanse wetenschapper daarom een heel cv met zijn mislukkingen gepubliceerd, een cv of failures. Om te laten zien dat geslaagde onderzoekers ook een hele trits aan fiasco’s ervaren. Niemand zou zich uit het veld moeten laten slaan door een afwijzing.

Maar het is niet alleen het gekwetste ego van de onderzoeker dat lijdt onder de mislukkingen. Het is ook een enorme verspilling van tijd en denkkracht. Heel veel goede ideeën die in de mislukte aanvragen staan, zullen nooit tot uitvoering gebracht worden.

Daarom worden er af en toe nieuwe systemen van onderzoeksfinanciering voorgesteld. Bijvoorbeeld door onderzoekers zelf het geld te laten verdelen. Of door iedere onderzoeksgroep een vast budget te geven. Natuurlijk zitten daar weer andere nadelen aan, en een echt goede oplossing is nog niet gevonden. 

Zelf kan ik hier niet al te lang bij stilstaan. Mijn aandacht wordt alweer opgeëist door de volgende deadline: een nieuwe subsidiemogelijkheid voor onderzoek naar de circulaire economie. Snel aan het schrijven maar weer!

 

hits 2202

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties