Oost, west, thuis best?

25 januari 2017

Oost, west, thuis best?

Voordat ik naar Korea vertrok keek ik aarzelend uit naar mijn grote reis. Voor even zou mijn leven namelijk volledig op zijn kop staan. Zo’n vijf maanden later vond ik mijzelf in een soortgelijke situatie: het was tijd om weer vertrekken. Ditmaal niet van west naar oost maar andersom.

Deze transitie bleek groter dan ik voorheen had verwacht. In mijn hoofd kende ik Nederland namelijk zó goed en ik dacht binnen no time weer door te kunnen gaan met mijn oude leven. In werkelijkheid moest ik de eerste twee weken juist erg wennen aan het Nederlandse leven. Sterker nog, ik moet eerlijk toegeven dat ik kort aan een minicultuurshock geleden heb.

In Nederland werd ik geconfronteerd met een verveelde oase van rust en een serieus gebrek aan neonverlichting

Wat mij het meest aan Nederland opvalt, is dat het hier s ‘nachts zo ontzettend rustig is. Dat staat in schril contrast met het leven in Seoul, een stad waar op geen enkel moment van de dag een lege straat te vinden is. Over het algemeen slapen Koreanen namelijk vrij weinig en zijn ze na hun lange werkdagen in grote getalen in het nachtleven te vinden. Zo is het normaal om diep in een doordeweekse nacht goedgevulde eettentjes, bars en zelfs supermarktjes tegen te komen. Waar ik in Seoul nog om vier uur ‘s nachts een nieuwe telefoonoplader en een pak melk kocht, werd ik in Nederland geconfronteerd met een verveelde oase van rust en een serieus gebrek aan neonverlichting.

Het moeilijkste aspect van mijn vertrek was echter niet het afscheid van mijn woonplaats maar de mensen met wieik die deelde. Ik was verbaasd dat ik in een relatief korte tijd zulke sterke vriendschappen had kunnen opbouwen. De meeste avonturen in Korea heb ik namelijk samen met een kleine groep internationale medestudenten beleefd. Afscheid van deze vriendengroep – liefkozend de CocoFamily genoemd (naar ons woningcomplex) – was dan ook emotioneel en eindigde met tranende ogen en duizenden beloftes om elkaar gauw weer op te zoeken.

Hoewel ik zeker nog langer had willen blijven, kon ik toch met een voldaan hart afscheid nemen van mijn gastland. Dankzij mijn uitwisseling heb ik veel onvergetelijke momenten mee kunnen maken. Onderweg naar Europa dacht ik – met een grote glimlach welteverstaan – dan ook constant aan al deze ervaringen. Ook juist die verhalen waar ik helaas niet over hebben kunnen schrijven, zoals de keer dat ik mijn rib kneusde in een partij tegen een Koreaanse profbokser. Of toen ik samen met een vriend bungeejumpend van een gebouw afsprong. Of de dag dat ik een Koreaanse televisie-uitzending mocht bijwonen. De belevenissen zullen altijd bij me blijven…

hits 2488

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties