Niet te dichtbij

26 april 2017

Niet te dichtbij

Het maken van nieuwe vrienden in het buitenland is niet al te moeilijk. Correctie: het maken van vrienden die óók niet uit Japan komen is niet zo moeilijk. Het maken van Japanse vrienden is een compleet ander verhaal.

De stereotypes en vooroordelen over Japanners zijn voor de volle 100 procent waar, vind ik zelf. Japanners zijn altijd ongelooflijk beleefd en behulpzaam op het eerste gezicht. Maar wil je daar voorbij dan wens ik iedereen veel geluk, want gemakkelijk is het zeker niet. Misschien is het de taalbarrière. De Japanse studenten in mijn flat (70 procent van de flatbewoners) spreken voor het grootste deel maar enkele woorden Engels. Als je redelijk wat Japans kent, is dat wellicht één probleem minder.

Japanse studenten wonen overigens vaak in de studentenflats of appartementen in de buurt van de campus. Slechts een enkeling woont nog thuis, waarschijnlijk vanwege de enorme reistijden in Tokio. Eén tot anderhalf uur reizen met de metro (exclusief loop-, wacht- en overstaptijd) is niet ongewoon. Fietsen gebeurt niet vaak. Weinig fietsruimte en (on)geschreven regels leiden tot gekke en soms gevaarlijke situaties op de voetpaden: fietsers zijn verplicht om op het voetpad te fietsen én in Japan wordt de fietsbel niet gebruikt.

Een ander probleem waar ik en waarschijnlijk alle andere westerlingen mee te maken hebben zijn de culturele verschillen. In mijn beleving kent niemand in Japan het woord ‘nee’. Wil je vrienden maken, houd daar dan rekening mee. Als je wordt uitgenodigd voor een feestje of ander soort samenkomst kan dit puur uit beleefdheid zijn. De verwachting is dan dat de genodigde niet ingaat op de uitnodiging. (Dat heb ik gelukkig nog niet zelf meegemaakt.)

Laat het nu net zo zijn dat bijna het hele footballteam van mijn gastuniversiteit Waseda in mijn studentenflat woont

Maar het is niet alleen maar een negatief verhaal met de Japanners. Als beide kanten hun uiterste best doen en interesse tonen, kunnen er zeker vriendschappen ontstaan. Dat ervoer ik toen ik een nieuwe hobby (her)ontdekte: skateboarden. De lokale skatehal vond ik per toeval, toen ik na een lange dag van colleges terugliep van het station maar mijn flat. Na het horen van wildvreemde geluiden vanuit een garage besloot ik de trap af te dalen om te kijken wie of wat het geluid maakte. Ik vond een indoorhal met twee halfpipes en lekkere punkrockmuziek. De hal is ontzettend underground, letterlijk en figuurlijk. Na een aantal skateboardsessies uitgesmeerd over een paar weken werd ik uitgenodigd door de eigenaar en zijn goede vriend om een onsen (Japans badhuis) te bezoeken. Dat is iets wat voornamelijk gereserveerd is voor enkel de Japanners. Het deurbeleid is: geen tattoos voor Japanners én buitenlanders, vanwege een mogelijke connectie met de Yakuza (Japanse maffia). Met watertemperaturen rond de 40 graden Celsius heb ik heerlijk genoten van de hete bubbelbaden in de open buitenlucht.

Deze week hoop ik nog meer connecties te maken met de locals in Tokio. Aankomende zaterdag is er een grote sportwedstrijd van het Waseda American Football-team tegen zijn aartsrivaal Keio. En laat het nu net zo zijn dat bijna het hele team van mijn gastuniversiteit Waseda in mijn studentenflat woont. Dat wordt flink wat Japans leren voor tijdens het overwinningsfeest. Go Waseda Big Bears!

hits 1394

Reageren?

Houd je bij het onderwerp, en toon respect: commerciële uitingen, smaad, schelden en discrimineren zijn niet toegestaan. De redactie gaat niet in discussie over verwijderde reacties